ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΠΕΖΟΠΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΚΑΡΙΑΣ

Ανιχνευτές Ναυτοπρόσκοποι στη Χάλαρη.

2011-11-18T10:54:00.000-08:00

Χαίρετε αγαπητοί φίλοι του μπλογκ

Το περασμένο καλοκαίρι δεν ήταν μόνο οι Έλληνες Οδηγοί που έδρασαν στην Ικαρία, αλλά και άλλες αντίστοιχες ομάδες, υποβοηθούμενες από Ικαριώτες φίλους, ήλθαν και έκαναν εκδρομές περιπέτειας. Μια από αυτές ήταν το "Κατέβασμα της Χάλαρης" από την Κοινότητα Ανιχνευτών του 4ου συστήματος Ναυτοπροσκόπων Πάτρας. Ο φίλος Κώστας Καρούτσος που τους οδήγησε, είχε την καλωσύνη να μας δώσει πρόσβαση στο φωτογραφικό αρχείο το οποίο σας παρουσιάζουμε.

Οι Ανιχνευτές φιλοξενήθηκαν στην Αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρυδιών. Από εκεί ξεκινώντας, κατέβηκαν στο φαράγγι από την είσοδο στην περιοχή του Προφήτη Ηλία και, προχωρώντας ουσιαστικά εκτός μονοπατιού, κατέβηκαν τον ποταμό, βαδίζοντας, σκαρφαλώνοντας ή και κολυμπώντας μέσα στην κοίτη (ήταν Σεπτέμβρης και τα νερά ήταν λιγοστά, σχεδόν στάσιμα), και έφτασαν μετά πολλές ώρες στην έξοδο του φαραγγιού στο Να. Μπράβο τους! Να μας ξανάρθουν!

Εύδηλος -> Δρούτσουλας -> Ακαμάτρα -> Εύδηλος. Φωτογραφίες και σύντομη περιγραφή της εκδρομής.

2011-11-06T12:38:00.000-08:00

Γενικά περάσαμε πολύ καλά, ξεμουδιάσαμε και γνωρίσαμε καινούριους συνοδοιπόρους. Το σχέδιο ήταν όπως στην ανακοίνωση στο προηγούμενο post. Συναντηθήκαμε στον Εύδηλο και αν και ήταν κοντά, πήγαμε με αυτοκίνητο στο Κεραμέ για να κερδίσουμε χρόνο. Το πρώτο κομμάτι της πεζοπορίας μέχρι τον Δρούτσουλα ήταν υπέροχο. Πραγματικά δύσκολο να βρεθεί τέτοιο ακέραιο λιθόστρωτο μονοπάτι. Όταν φτάσαμε στο χωριό, κάτσαμε να φάγαμε το πικινικ μας (τοστάκια και σφουγγάτο!), χαιρετίσαμε τους λιγοστούς κατοίκους και ξεκινήσαμε για Ακαμάτρα. Δυστυχώς από τον "ποδηλατόδρομο", όμως αφού αυτή η εκδρομή ήταν μόνο κατόπτευση, υποσχεθήκαμε την επόμενη φορά να "πιάσουμε" το μονοπάτι και να ορίσουμε τη διαδρομή από εκεί.

Βρήκαμε την Αλάμα πολύ εγκατελειμένη. Παρ' όλα αυτά είχε κάτι από το παλιό πράσινο, νερένιο μεγαλείο της. Και ήταν πάντα πολύ εντυπωσιακά τα τεράστια πεζούλια όπου άλλοτε ήταν κήποι που ποτίζονταν από το άφθονο νερό της μεγάλης πηγής.

Από εκεί στην Ακαμάτρα ήταν ένας πολύ ευχάριστος περίπατος γιατί ουσιαστικά η Αλάμα είναι "προάστιο" του χωριού. Τι χαρά πως θα πίναμε καφέ στην όμορφη πλατεία! Αλλά μπα! Ήταν Κυριακή μεσημέρι... Έτσι χάσαμε πολύ ώρα περιμένοντας και δεν κάναμε τον δρόμο της επιστροφής στον Εύδηλο ή στο Κεραμέ με τα πόδια όπως σχεδιάζαμε.

Ωστόσο θα ξαναπάμε διότι το συμπέρασμα ήταν ότι "βγαίνει" μια πολύ καλή κυκλική διαδρομή με μεγάλες εναλλαγές που μπορεί κάποια στιγμή να την σηματοδοτήσουμε ολόκληρη και να γίνει γνωστή σε όλους. Όμως όταν ξαναπάμε, θα έχουμε μαζί μας καφεδόμπρικα και γκαζάκι. Δεν την ξαναπαθαίνουμε!

Για το παλιό ορεινό χωριό Δρούτσουλας διάβαστε όμορφες ιστορίες και περιγραφές στο μπλογκ της Τηρίματα.

Επίσης για την Ακαμάτρα (και γενικά για την Ικαρία) ψάξτε ιστορίες και άλλα καλά στο μπλογκ του Ροβιθέ.

Κυριακή 23 Οκτωβρίου : Εύδηλος -> Δρούτσουλας -> Ακαμάτρα -> Εύδηλος

2011-10-20T10:03:00.000-07:00

Άλλο ένα καλοκαίρι με τις φούριες του τέλειωσε. Ο καιρός γλύκανε, ψύχρανε, έβρεξε κιόλας αρκετά, ώρα να ξαναμαζευτούμε για μια κυκλική πεζοπορία στη Μεσαριά που είναι σχετικά ομαλή περιοχή με λόφους και που δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες.

Ραντεβού λοιπόν την Κυριακή στις 9 το πρωί στην πλατεία

του Ευδήλου. Το "τρόκι" που τόσες φορές μας έχει βοηθήσει, θα είναι διαθέσιμο

και θα μας μεταφέρει στο Κεραμέ

που δεν είναι μακριά, για να πάρουμε το πρόσφατα καθαρισμένο και σηματοδοτημένο μονοπάτι για τον Δρούτσουλα

όπου θα φτάσουμε μετά από περίπου 2 ώρες ομαλή ανηφορική πεζοπορία. Αφού ξεκουραστούμε στην πλατεία και "εποπτεύσουμε" το (δυστυχώς) κλειστό καφενείο και το (επίσης δυστυχώς) "ανενεργό" Ορειβατικό Καταφύγιο

θα στραφούμε δυτικά προς Ακαμάτρα βαδίζοντας στο πρώην μονοπάτι το μεγαλύτερο μέρος του οποίου έχει γίνει δρόμος ("ποδηλατόδρομος").

Πλησιάζοντας την Ακαμάτρα κοντά στους πρόποδες της Κεφάλας (ή "Κοσκινά") θα ξαναπιάσουμε το μονοπάτι που θα μας βγάλει στην σπηλαιοπηγή "Αλάμα" με το πολύ νερό.

Εκεί στα πλατάνια θα κάνουμε το καθιερωμένο πικνίκ και μετά θα βγούμε στην πλατεία της Ακαμάτρας

Από εκεί, όσους είναι κουρασμένοι, θα τους πάρει το "τρόκι". Οι υπόλοιποι θα κατεβούμε με τα πόδια στην παραλία, όχι όμως από τον κεντρικό δρόμο, αλλά από τον αγροτικό χωματόδρομο που βγάζει στο Φύτεμα.

Ο καιρός θα είναι καλός και θα περάσουμε ωραία. Σας περιμένουμε. Φέρτε μαζί σας πρόχειρο φαγητό και φωτογραφικές μηχανές.

Καθαρισμός και σήμανση του μονοπατιού Κεραμέ – Δρούτσουλας από τον ΣΕΟ σε συνεργασία με τον ΟΠΣ Ικαρίας

2011-08-30T12:02:00.000-07:00

Στο τέλος του περασμένου Ιουλίου μια μεγάλη ομάδα νέων παιδιών του Σώματος Ελλήνων Οδηγών από διάφορα μέρη της Ελλάδας και συνοικίες της Αθήνας ήλθαν στην Ικαρία.

Κατασκήνωσαν στην περιοχή Φλες κοντά στον Εύδηλο

και ανέλαβαν πολλές καλές δράσεις, μία από τις οποίες ήταν ήταν ο καθαρισμός και η σήμανση κάποιου σημαντικού μονοπατιού στην περιοχή του Ευδήλου. Γι' αυτό το σκοπό ήρθαν σ' επαφή με το Σύλλογό μας και εμείς τους προτείναμε για δουλειά την υπέροχη λιθόστρωτη “ρύμη” που συνδέει το χωριό Κεραμέ κοντά στην ακτή με το παλιό ορεινό χωριό “Δρούτσουλας”.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Μια εβδομάδα πριν την άφιξη της ομάδας στην Ικαρία, συναντηθήκαμε με την αρχηγό της αποστολής και πήγαμε να δούμε τη διαδρομή για να εκτιμήσουμε τις αποστάσεις και τις ώρες δουλειάς. Βρήκαμε τη ρύμη σε αρκετά καλή κατάσταση κι έτσι αποφασίσαμε ότι, αν και οι μετακινήσεις της ομάδας από και προς τη δουλειά θα ήταν κάπως χρονοβόρες και κουραστικές, η επιχείρηση ήταν εφικτή. Σημαντικό ρόλο στην απόφαση μας έπαιξε η διατηρούμενη σε σημαντικό βαθμό ακεραιότητα της λιθόστρωτης ρύμης, καθώς και η ακεραιότητα και η ομορφιά του πολύ χαρακτηριστικού “μεσογειακού τύπου” νησιώτικου τοπίου το οποίο διασχίζει.

Η Σοφία, ο Αλέξανδρος, ο Χρήστος Δ, ο Νίκος, η Αλεξάνδρα, η Εύη, η Ισμηνη, η Σέμη, η Άννα και ο Χρήστος Σ. δούλεψαν επί 6 ώρες κάθε μέρα για 10 ημέρες. Τις 3 πρωινές ώρες δούλευαν στο μονοπάτι, ενώ τις 3 απογευματινές ώρες έμεναν στην κατασκήνωση και ετοίμαζαν τις πολλές χρωματιστές πινακίδες της σήμανσης.

Τις πιο πολλές μέρες έκανε ζέστη που μας δυσκόλεψε κυρίως στο πρώτο μέρος της διαδρομής κοντά στη θάλασσα. Όμως όταν πιάσαμε τα ψηλώματα, το κλίμα άλλαξε και ήταν πιο δροσερά. Κάποια στιγμή, ενώ όλοι νόμιζαν ότι δεν θα τελειώναμε ποτέ, φτάσαμε στον Δρούτσουλα και ανεβήκαμε στην όμορφη μικρή πλατεία.

Η πιο όμορφη μέρα της επιχείρησης ήταν όταν ολοκληρώθηκε η σήμανση και στήθηκαν οι πινακίδες. Τότε η διαδρομή “πήρε χαρακτήρα” και οι ατελείωτες ώρες δουλειάς με τσάπες, πριόνια και πινέλα, “έδεσαν” σε ένα έργο “με υπογραφή”.

Στο τέλος της δουλειάς, σύμφωνα με την παράδοση των Οδηγών έγινε μια μεγάλη πεζοπορική εκδρομή στην οποία συμμετείχαν όλες οι ομάδες της κατασκήνωσης. Διαλέξαμε και τους προτείναμε “Το Μονοπάτι των Ξωτικών” από τις Ράχες στον Εύδηλο. Ένας από μας τους συνόδεψε ως οδηγός και όλοι πέρασαν πολύ καλά.

Ήταν καταπληκτικά παιδιά, είχαν τέλειο κέφι, έκαναν καλή δουλειά και θέλουμε να ξανάρθουν!

Αντί για πιο πολλές φωτογραφίες που περιμέναμε, ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ! Πριν λίγες μέρες ανέβηξκε στο youtube καταπληκτικό βιντεάκι που γυρίστηκε από τα παιδιά στη διάρκεια της δουλειάς. Δείτε το!

<br>α

3 (+1) Προτάσεις για το Καλοκαίρι

2011-06-30T12:10:00.000-07:00

Μεγαλώνουμε τις διακοπές μας στην Ικαρία περπατώντας

Λέγεται συχνά ότι ο τουρισμός βουνού ή οικοτουρισμός επιμηκύνει την τουριστική περίοδο. Αυτό είναι σωστό. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι και για τους ίδιους τους περιπατητές οι μέρες ή οι ώρες που περνάμε στο βουνό "επιμηκύνονται" και εκ των υστέρων φαντάζουν μεγαλύτερες και περισσότερες. Η άμεση συνεχής επαφή με τη φύση, οι εναλλαγές, οι δυσκολίες, η σωματική δραστηριότητα, διευρύνουν την συνείδηση “διαστέλλοντας τον χρόνο”, ενώ το πρωινό ξύπνημα (χωρίς αυτό δυστυχώς δεν νοείται “βουνό”) σε καιρό διακοπών (ειδικά στην Ικαρία), εφόσον πετύχει (βλέπε Συμβουλές), προϊδεάζει ότι όσα θα φέρει η μέρα θα είναι όμορφα και εύκολα, αφού το χειρότερο, δηλαδή το πρωινό ξύπνημα, έχει συμβεί και έχει ξεπεραστεί...

☺☻☺☻☺☻☺☻☺

Εδώ λοιπόν προτείνουμε Τρεις (+1) Πεζοπορικές Περιπέτειες ειδικά για το καλοκαίρι (δηλ. με μπάνιο στη θάλασσα) οι οποίες, ελπίζουμε, θα δημιουργήσουν την αίσθηση ότι οι φετινές διακοπές “έγιναν μεγαλύτερες”, καλύτερες, πλουσιότερες. Εκτός από τη δυνατότητα μπάνιου, η επιλογή έγινε με κριτήρια: α) τη μεγαλύτερη δυνατή εναλλαγή τοπίων, β) σκιά, δέντρα, νερό, γ) τη δυνατότητα διανυκτέρευσης, και κυριότερα, δ) την καλή σήμανση, αν όχι όλων των διαδρομών, τουλάχιστον σημαντικών τμημάτων τους.

1η Μεγάλη Κυκλική

(Αμμούδια - Μαγγανίτης - Καρκινάγρι - Αμμούδια)

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

Ξεκινάμε από το οροπέδιο “Αμμούδια” πάνω από τις Ράχες. Εκεί κάπου (π.χ. στο “Σπιτάκι της Μαμής”) αφήνουμε το αυτοκίνητο (*) και ακολουθούμε το σημαδεμένο μονοπάτι με νότια κατεύθυνση, προς Μαγγανίτη όπου θα φτάσουμε μετά από 3,5 ώρες περίπου. Θα είναι μεσημέρι, οπότε, αν είναι μέρα που έχει καραβάκι για Καρκινάγρι (έχουμε ρωτήσει προηγουμένως το Λιμεναρχείο Αγίου Κηρύκου), κατεβαίνουμε στο λιμανάκι, κάνουμε μια βουτιά στη θάλασσα και επιβιβαζόμαστε. Αν όχι, περνάμε τη μέρα στις ακτές του Μαγγανίτη (μεταξύ Σεϋχελλών και Δάσους), διανυκτερεύουμε και παίρνουμε το καραβάκι για το Καρκινάγρι την επόμενη μέρα.

Φτασμένοι στο Καρκινάγρι, δεν τρώμε βαριά. Η απογευματινή βόλτα στο μονοπάτι για τη Μαύρη είναι must. Ξεκινώντας από τις “Αλυκές”, το παλιό “Μονοπάτι των Φαροφυλάκων” ελίσσεται παραλιακά, όμως δεν φτάνει όπως άλλοτε μέχρι το super highlight της Ικαρίας - το Φάρο του Κάβο Πάπα. Δυστυχώς μετά τη Μαύρη τα περάσματα είναι κλεισμένα με σύρματα.

Η νύχτα θα περάσει στο Καρκινάγρι. Την άλλη μέρα προβλέπεται ανάβαση στον Άγιο Ισίδωρο. Το μονοπάτι αρχίζει λίγο πιο πέρα από τον Άγιο Νικόλαο, στον δρόμο για Τραπάλου. Είναι ένα τσιμεντένιο δρομάκι που ανεβαίνει αριστερά. Προσοχή: Ξεκίνημα πρωί και όχι το μεσημέρι, γιατί η ανηφορική διαδρομή έχει δυτικό προσανατολισμό και ψήνεται στον απογευματινό ήλιο.

Άγιος Ισίδωρος. Φιλόξενο καταφύγιο κάτω από τις κορυφές της Προβατοκεφάλας και της Μέλισσας, όπου αν θέλουμε, μπορούμε να διανυκτερεύσουμε. Ωστόσο, όσοι “τα έχουν βαρεθεί όλα αυτά” μπορούν να πάρουν τον αμαξιτό για τις Ράχες. Εμάς, μας περιμένει η (μερική) διάσχιση της κορυφογραμμής. Το σηματοδοτημένο μονοπάτι ξεκινά έξω από την πόρτα του μοναστηριού και ανεβαίνει σχετικά ομαλά μέχρι τα 1000 μέτρα, διασχίζοντας βραχώδη οροπέδια. Αν έχει σύννεφα κι ομίχλη χρειάζεται προσοχή γιατί προς το νότιο μέρος ανοίγονται βάραθρα. Βαδίζοντας, προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις δύο βουνοκορφές. Καθώς οι βορινές πλαγιές τους είναι σχεδόν επίπεδες, τις αναγνωρίζουμε μόνο από τα γνωστά κολονάκια της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού.

Βρισκόμαστε στο “μονοπάτι της οροσειράς” που απλώνεται από άκρη σε άκρη της Ικαρίας (οι ορειβάτες το ονομάζουν Transikarian trail ή Ridge walk) και κατευθυνόμαστε σταθερά ανατολικά μέσα από μια “πετραία έρημο” προς το μεγάλο οροπέδιο “Εριφή” όπου υπάρχει ακόμα βλάστηση (συστάδες πρίνων και κράταιγων). Το μονοπάτι γίνεται χωματόδρομος ο οποίος σε λίγο διασχίζει μια μεγάλη πετρόχτιστη μάντρα. Στο σημείο εκείνο υπάρχει πινακίδα “Προς Σελίνι – Ρυάκα”. Αν υπάρχουν δυνάμεις, αξίζει μια βόλτα μιάμιση ώρας περίπου (πήγαινε-έλα). Αν δεν είναι προχωρημένο καλοκαίρι, ο ψηλός καταρράκτης και η λίμνη μπορεί να έχουν ακόμα νερό.

Από την Εριφή για τα Αμμούδια άλλοι ακολουθούν το δρόμο (“ποδηλατόδρομος...”) και άλλοι τις γιδόστρατες μέσα από ρεικότοπους στο χείλος των γκρεμών. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Εννοείται ότι μπορεί κανείς να ανέβει στα Αμμούδια με τα πόδια από τον Χριστό Ραχών, ακολουθώντας τη σήμανση και με οδηγό το χάρτη “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια” (εκδ. 2005). Ωστόσο, καλύτερα να πάει κάνεις εκεί πάνω με αυτοκίνητο ή μηχανή για οικονομία χρόνου, ειδικά αν πρέπει να προλάβει το καραβάκι για Καρκινάγρι το μεσημέρι.

2η Μακρά Μονοήμερη

Ράχες - Περαμεριά – Κάμπος - Εύδηλος

(“Μονοπάτι των Ξωτικών” ή “Μονοπάτι των Δύο Μοναστηριών”)

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

Τυπικά η διαδρομή ξεκινά από την πλατεία του Χριστού Ραχών (πιθανόν εξυπηρετεί κάποιο πρωινό λεωφορείο), αλλά για οικονομία χρόνου μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το “Μικρό Φράγμα” στην περιοχή της Μονής Ευαγγελίστριας Μουντέ. Από τον Χριστό στου Μουντέ ο πεζοπόρος ακολουθεί “τα πατουσάκια”, δηλ. το σηματοδοτημένο μονοπάτι “Γύρος των Ραχών με τα Πόδια”. (Αν επιλέξετε “τα πατουσάκια”, επισκεφθείτε οπωσδήποτε τον “Νερόμυλο Σπανέδων” στον Χάρακα ποταμό ο οποίος έχει αναπαλαιωθεί με χρήματα του πανηγυριού του Χριστού.)

Το Μονοπάτι των Ξωτικών είναι μια απ' τις πολλές προεκτάσεις του Γύρου των Ραχών που δεν περιλαμβάνονται στην παρούσα (ήδη υπό εξάντληση) έκδοση του χάρτη. Ξεκινά στην ανατολική όχθη του κάτω μικρού Φράγματος όπου υπάρχει πινακίδα. Ακολουθούμε προσεκτικά την σήμανση που μας οδηγεί σε αγροτικό δρόμο ο οποίος μετά αρκετή ώρα καταλήγει στους Λαψαχάδες, πάνω από την εκκλησία του Αγίου Μάρκου, σε μια συνοικία,που ονομάζεται “Πλατέδες”. Κόβουμε αριστερά σε ένα δρομάκι και σε λίγο μπαίνουμε λοξά σε μονοπάτι. Είναι μια περιοχή (πιο κάτω από τις “ερήμους των κατσικιών” και πιο πάνω από τους σημερινούς οικισμούς) άλλοτε κατοικημένη και καλλιεργημένη, που τώρα όμως έχει καταληφθεί από πλούσια κι άγρια βλάστηση - εξ ου και το όνομα “Μονοπάτι των Ξωτικών” που της έδωσαν οι πεζοπόροι.

Το μονοπάτι γίνεται δρόμος που γίνεται πάλι μονοπάτι κ.ο.κ. ώσπου φτάνουμε στη Μονή Θεοκτίστης από την ανατολική δασώδη πλευρά πίσω από το χωριό Πηγή. Αφού παρ' ελπίδα βρούμε και φάμε λουκουμάδες, ξαναπιάνουμε το μονοπάτι που αρχίζει ακριβώς δίπλα στη Θεοσκέπαστη (το γνωστό μανιταροειδή βράχο με το εκκλησάκι), διασχίζουμε ένα ρουμάνι και βγαίνουμε στο δρόμο του χωριού στη θέση “Αγία Ματρόνα”. Το μονοπάτι κατηφορίζει ακριβώς πίσω από το κτίριο του Συνεταιρισμού. Ήταν (και είναι ακόμα) μία υπέροχη πετρόκτιστη ρύμη σκεπασμένη από δρυς (και βάτους...) που μας οδηγεί στην συνοικία Κέρος του Κάμπου και αργότερα στην πλατεία του χωριού. Ξαφνικά τότε η διαδρομή γίνεται “αρχαιολογική” καθώς ανεβαίνει στην ιστορική Αγία Ειρήνη, περνά δίπλα από το Μουσείο και πιο πέρα από “Τα Παλάτια”, δηλ. το Ρωμαϊκό Ωδείο και αργότερα Βυζαντινό διοικητήριο. Βγαίνει στον κεντρικό δρόμο, τον οποίο ακολουθούμε για λίγο μέχρι πριν το γεφύρι όπου στρίβουμε στον χωματόδρομο για την παραλία του Κάμπου. Από κει και πέρα, τυπικά η διαδρομή συνεχίζεται σηματοδοτημένη, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο (με κάποια “κοψίματα”) μέχρι τον Εύδηλο και τελειώνει στο τελευταίο πορτοκαλί σημαδάκι (“δίπλα στον τηλεφωνικό θάλαμο”) στην κάτω πλατεία μπροστά στη θάλασσα. Καλή μας τύχη!

3η Μακρά Μονοήμερη

(Λαγκάδα - Προεσπέρα - Νας)

Εύκολη, κατάλληλη για ωτοστοπατζήδες ☺

(Κλικ στο Flickr για μεγαλύτερη ανάλυση)

Καλός φίλος με αυτοκίνητο μας ανεβάζει στην Λαγκάδα (*) και μας αφήνει στην ευχή της Παναγίας. Παίρνουμε το δρόμο πίσω από την εκκλησία με κατεύθυνση βορειοανατολική. Μετά την “ποριά” αρχίζει το μονοπάτι για Βρακάδες, το πλησιέστερο κατοικημένο χωριό που δεν απέχει πολύ. Από Βρακάδες βαδίζουμε στον χωματόδρομο για Κουνιάδο και μετά κατηφορίζουμε ομαλά (στο δρόμο πάντα) για Προεσπέρα σε μια ξάερη, δροσερή διαδρομή, με θέα στο Αιγαίο και στο ηλιοβασίλεμα. Κατηφορίζουμε, κατηφορίζουμε, μέχρι τον παραλιακό δρόμο όπου στρίβουμε δεξιά και πάμε για το Να. Τέλος διαδρομής. Καλή μας τύχη!

(*) Ο Άγιος Ισίδωρος δεν απέχει πολύ (σε ευθεία γραμμή) από την Λαγκάδα, ενώ διακρίνεται το ίχνος του παλιού μονοπατιού που, τέμνοντας κάθετα τους δρόμους, συνδέει τις δύο τοποθεσίες. Επομένως, στην 1η Μεγάλη Κυκλική η επιστροφή, αντί να είναι προς τα Αμμούδια, μπορεί να είναι προς Λαγκάδα (προσφέρεται για διανυκτέρευση) και μετά για το Να.

4η Χύμα

Για ανοργάνωτους ☺ Και μεθυσμένους ☺

Όταν βρεθούμε, κι όπου βρεθούμε, σε ορεινή περιοχή μακριά απ' τη θάλασσα (π.χ. μετά από πανηγύρι), σνομπάρουμε το αυτοκίνητο. Σνομπάρουμε επίσης και τις ασφαλτοστρωμένες οδούς και αφηνόμαστε στην μαγεία του χωματόδρομου. Όπου τους βρούμε, τους ακολουθούμε με γενική κι αόριστη κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Όλοι συνδέονται μεταξύ τους, οπότε αφού περάσουμε από αυτό οι πεζοπόροι λέμε “πίσω αυλή” (σπίτια, στάνες, χωράφια, σκουπιδότοπους), κάποια στιγμή θα καταλήξουμε στη “θάλαττα – θάλαττα”. Αν κάπου συναντήσουμε πορτοκαλί βουλίτσες, είναι το οργανωμένο δίκτυο μονοπατιών. Τις ακολουθούμε αδίστακτα. Θα είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα διαδρομή. Καλή μας τύχη!

Συμβουλές:

- Το πρόβλημα του πρωινού ξυπνήματος στις διακοπές αντιμετωπίζεται έχοντας προβλέψει να υπάρχει έτοιμος ή ημι-έτοιμος καφές στο ψυγείο ή δίπλα στο κρεβάτι. Για δύσκολες περιπτώσεις, τοποθετήστε κοντά στο κρεβάτι του υπναρά ένα μπουγιέλο με νερό. (☺☺)

- Απαραίτητα: Θερινός ελαφρύς υπνόσακος, πετσέτα, σακάκι, μακρύ παντελόνι, εντομοαπωθητικό, μποτάκια, μεγάλο χαμόγελο.

- Τα νερά της Ικαρίας γενικώς πίνονται. Παντού πάντως, όπου συμβουλεύουμε για στάση, υπάρχει κανονική πηγή ή δίκτυο με πόσιμο νερό.

- Η Ικαρία δεν είναι μεγάλο νησί και οι αποστάσεις στην πραγματικότητα του χάρτη είναι μικρές. Ωστόσο, διαθέτει εντυπωσιακό ανάγλυφο τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή κλίμακα, πράγμα το οποίο επιβραδύνει σημαντικά την πεζοπορία.

- Δεν απομακρυνόμαστε από την καθορισμένη διαδρομή χωρίς να ξέρουμε πως θα την ξαναβρούμε.

- Αν έχουμε πρόθεση να διανυκτερεύσουμε π.χ. σε ένα μοναστήρι ή κοντά σε κατοικημένο τόπο δηλώνουμε την παρουσία μας και τις προθέσεις μας σε όποιον ντόπιο δούμε. Εκτός ότι το απαιτεί η ευγένεια, είναι πολύ καθησυχαστικό και για τα δύο μέρη.

- Δεν βιαζόμαστε! Δεν υποκύπτουμε στo “πρέπει να τα δούμε όλα”. Άλλωστε, τι να δούμε; Στην Ικαρία όλα είναι απλά, ωστόσο υπάρχει παντού μια μαγεία την οποία καταστρέφει η βιασύνη.

- Οι χάρτες των εικόνων είναι μόνο ενδεικτικοί για να δοθεί μια οπτική εντύπωση των διαδρομών. Απαραίτητη η παραβολή τους με τους κανονικούς έντυπους γεωγραφικούς χάρτες του νησιού.

- Για συνοδεία και καθοδήγηση απευθυνόμαστε στους επαγγελματίες Οδηγούς Βουνού της Ικαρίας.

- Για μια μεγάλη ποικιλία φωτογραφιών με ετικέτα "μονοπάτια" και "Ικαρία" κλικ στο Flickr

Φωτο...πορείες του Δημήτρη Λεσσέ

2011-05-25T09:43:00.000-07:00

Με όλη αυτή την ιστορία με την εθελοντική δουλειά στη Χάλαρη κοντέψαμε να ξεχάσουμε το βασικό αντικείμενο του Ορειβατικού Συλλόγου Ικαρίας. Ευτυχώς μας το θυμίζει ο Δημήτρης, ορειβάτης και πεζοπόρος, σπηλαιοδύτης και καταδύτης, μοτοσυκλετιστής και άλλα πολλά, από τα οποία το πιο σημαντικό βεβαίως είναι πως είναι Ικαριώτης! Δείτε μερικές φωτογραφίες του από πεζοπορίες στο νησί.

1) ΜΑΥΡΑΤΟ - ΚΑΨΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ - ΚΑΡΑΒΟΣΤΑΜΟ

(περισσότερες φωτογραφίες, σχόλια και περιγραφές στη σελίδα του Δημήτρη στο facebook)

2) ΜΕΣΑΡΙΑ - ΣΤΑΥΡΙ -ΡΑΝΤΗ - ΜΑΓΓΑΝΙΤΗΣ

(περισσότερες φωτογραφίες, σχόλια και περιγραφές στη σελίδα του Δημήτρη στο facebook)

3) ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ (μια επιλογή)

(περισσότερες φωτογραφίες, σχόλια και περιγραφές στη σελίδα του Δημήτρη στο facebook)

Τέλος με τα λάστιχα στη Χάλαρη - Φωτογραφίες και Ημερολόγιο

2011-05-20T11:05:00.000-07:00

Συνέχεια και τέλος του σήριαλ. Διαβάστε μια περιγραφή των ημερών της δουλειάς στο ikariamag.gr και παρακάτω δείτε τις υπόλοιπες φωτογραφίες.

Αυτά από την Πρωτοβουλία Εθελοντών στην οποία συμμετείχαμε αρκετά μέλη του ΟΠΣ Ικαρίας. Αντί για επίλογο, μια παράκληση: Όσα λάστιχα παραμένουν στον ποταμό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, αλλά λειτουργικές γραμμές άρδευσης. Πρέπει να παραμείνουν άθικτες γιατί, μολονότι παράνομες, καλύπτουν σοβαρές ανάγκες του μικρού τουριστικού οικισμού του Να και των γεωργικών εργασιών στις Κάτω Ράχες. Η δουλειά που κάναμε δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι δίνει σε κανέναν το δικαίωμα, επισκεπτόμενος την περιοχή, να κόβει και να βγάζει λάστιχα από το ποτάμι διότι "είναι σκουπίδια" ή διότι "η υδροληψία είναι παράνομη". Ήδη η σύνδεση της περιοχής με το Δημοτικό δίκτυο άρδευσης/ύδρευσης βρίσκεται σε καλό δρόμο και θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πρωτοβουλία μας βοήθησε στην ανάδειξη του ζητήματος και την εξεύρεση μόνιμης νόμιμης λύσης. Παρακαλούμε λοιπόν να γίνουν σεβαστές οι υπάρχουσες γραμμές. Ότι κόψαμε, κόψαμε. Και ότι βγάλαμε, βγάλαμε. Η δουλειά τελείωσε. Αν κάποιοι θέλουν να βοηθήσουν τη φύση του ποταμού να αναγεννηθεί γρηγορότερα, συνιστούμε να φέρουν και να φυτέψουν πικροδάφνες, ντόπια ποταμίσια φυτά που βρίσκονται παντού, φυτεύονται εύκολα οποιαδήποτε εποχή και δεν τρώγονται από τα κατσίκια.

Ευχαριστούμε.

Κάλεσμα εθελοντών για κουβάλημα την Τετάρτη 27 Απριλίου

2011-04-24T11:53:00.000-07:00

Χρόνια Πολλά!

Η εθελοντική πρωτοβουλία για τον καθαρισμό του Φαραγγιού της Χάλαρης τα πήγε αρκετά καλά τις δυο μέρες δουλειάς. Μαζέψαμε πάρα πολλά κατεστραμμένα λάστιχα άρδευσης από την κοίτη του ποταμού και τα κάναμε δεμάτια. Συμμετείχαν 3 Κώστηδες, 2 Γιάννηδες, δύο Πέτροι, η Λουίζα, η Κούλε, ο Σάιμον, η Τζουντ και η μικρή Ρόουαν, ο Λευτέρης, ο Γιώργος, η Ηλέκτρα, η Βάσω, η Δανάη, η Ελίζαμπεθ, ο Πήτερ κι ο Άγγελος. Μαζί μας επίσης ήταν κάτοικοι του Να και μέλη του Τοπικού Συμβουλίου Ραχών. Διαβάστε το ρεπορτάζ στο ikariamag.gr και παρακάτω δείτε τις φωτογραφίες του φίλου μας Δημήτρη Λεσσέ που συμμετείχε στην επιχείρηση.

Αυτό που μένει τώρα είναι τα δεμάτια να μεταφερθούν κοντά σε δρόμο για να τα πάρει φορτηγό που έχει κανονιστεί με μεσολάβηση του Δήμου για να τα μεταφέρει στην Αθήνα για ανακύκλωση. Έχουμε μεταφέρει ήση αρκετά. Μένουν όμως ακόμα πολλά δεμάτια στα ενδότερα του ποταμού. Και πρέπει να τα πάρουμε τώρα (όχι π.χ. του χρόνου) γιατί είναι δεμένα με απλό σύρμα το οποίο σύντομα θα σκουριάσει και θα κοπεί οπότε τα κομμάτια θα διασκορπιστούν σε όλο το μήκος του ποταμού μέχρι την παραλία και η κατάσταση θα είναι για κλάμματα!
Καλούνται λοιπόν εθελοντές - κουβαλητές για την ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. Ραντεβού 10 η ώρα το πρωί στο γεφύρι του Να.
Σας περιμένουμε
τηλ 6972031006

Κάλεσμα εθελοντών για τον καθαρισμό του φαραγγιού της Χάλαρης

2011-04-15T05:48:00.000-07:00

Η Πρωτοβουλία Εθελοντών για τον καθαρισμό του Φαραγγιού της Χάλαρης υπό την αιγίδα του Δήμου Ικαρίας και τη συνεργασία του τοπικού συμβουλίου Ραχών καλεί τους ενδιαφερόμενους να παρευρεθούν στην περιοχή του γεφυριού του Να, την Μ. Πέμπτη και τη Μ. Παρασκευή, 21 και 22 Απριλίου στις 09: 00 το πρωί για να συνδράμουν στην προσπάθεια καθαρισμού του φαραγγιού.

Θα εργαστούμε εθελοντικά με δικά μας εργαλεία και έξοδα για να μαζέψουμε τα λάστιχα άρδευσης που κατάστρεψε και συσσώρευσε ο ποταμός Χάλαρη σε διάφορα σημεία σε όλο το μήκος της κοίτης του στην διάρκεια της μεγάλης πλημμύρας της 18ης Οκτωβρίου 2010, καθώς ρυπαίνουν και ασχημαίνουν το Φαράγγι της Χάλαρης, κατά γενική ομολογία ένα από τα αξιολογότερα περιβαλλοντικά και αισθητικά τοπία του νησιού.

Ο Δήμος επίσης καλεί τους δημότες, να είναι παρόντες και να βοηθήσουν στην αποκομιδή και ιδιαίτερα τους ιδιοκτήτες των λάστιχων για να καταδείξουν ίσως τυχόν κομμάτια που τους είναι χρήσιμα και επιθυμούν να κρατήσουν.

Ως προς τη μέθοδο που θα ακολουθήσουμε, τα μεγαλύτερα σωζόμενα κομμάτια, εφόσον καταστεί δυνατό να απεμπλακούν από δέντρα και βράχους, θα γίνει προσπάθεια να τυλιχτούν σε κουλούρες και να παραδοθούν στους ιδιοκτήτες τους, ενώ τα υπόλοιπα θα κοπούν σε τεμάχια μήκους 1-1,50 μέτρου, θα γίνουν δεμάτια και θα μεταφερθούν για ανακύκλωση,με τη συνδρομή φορτηγού του Δήμου.

Οι Εθελοντές

Το Τοπικό συμβούλιο Ραχών

Τα παραπάνω ήταν η καλή συνέχεια του "Όλα Άλλαξαν στη Χάλαρη μετά την πλημμύρα". Διαβάστε το για να δείτε τι έχει συμβεί και πως μοιάζει το τοπίο.

Το ραντεβού μας λοιπόν 9 η ώρα το πρωί την Μεγάλη Πέμπτη στο γεφύρι της Χάλαρης στον παραλιακό δρόμο κοντά στο Να! Εκεί θα συναντηθούμε επίσης την ίδια ώρα και την Μεγάλη Παρασκευή. Είναι το καλύτερο μέρος που το ξέρουν όλοι κι έτσι δεν θα χαθούμε. Από εργαλεία, αν έχετε, μπορείτε να φέρετε μαζί σας ψαλιδωτό κλαδευτήρι ή πριονάκι τσέπης και ίσως καμιά κουλούρα σύρμα (αρκετά λεπτό, το λεγόμενο "οικοδομικό") και πένσα. Ενδυμασία και υπόδηση κατάλληλες για πολύ ανώμαλο έδαφος, σκαρφάλωμα και πιθανώς τσαλαβούτημα!

Σας περιμένουμε!

τηλ. 6972031006

Σύντομα Νέα

2011-02-19T04:06:00.000-08:00

Στην Ικαρία βρέχει, μερικές φορές καταιγιστικά.

Ό,τι κι αν λέμε, η βροχή είναι καλό.

Η Λίνα έχει αναλάβει να φρεσκάρει τη σηματοδότηση των μονοπατιών

Σχετικά με το πρόβλημα στο Φαράγγι της Χάλαρης (βλ. προηγούμενο ποστ) που έχει γεμίσει σωρούς διαλυμένα λάστιχα υδροληψίας,

έχει συσταθεί Πρωτοβουλία Εθελοντών και κυκλοφορεί κείμενο που ενσωματώνει την ιδέα που είχαμε όταν επισκεφθήκαμε το φαράγγι μετά την πλημμύρα (βλ. τελευταία παράγραφο του προηγούμενου ποστ), συγκεντρώνοντας υπογραφές οι οποίες θα επισυναφθούν σε αίτηση προς τον Δήμο Ικαρίας για να εγκρίνει την πρωτοβουλία και να μας προσφέρει υποστήριξη.

Νεώτερα σ' αυτό εδώ το μπλογκ.

Όλα άλλαξαν στη Χάλαρη μετά την πλημμύρα

2010-12-09T12:07:00.000-08:00

Λευτέρης Λίνα Μιχάλης Γιώργος

Να σκάσει το γινάτι των σκεπτικιστών! Τα καταφέραμε!

Αφήνοντας ελιές, μεροκάματα και ξενύχτια, προχτές 7 Δεκέμβρη πήγαμε για εποπτεία της post flash flood κατάστασης στη Χάλαρη τρεις του Δ.Σ. του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου, ένας παλιός γνωστός, περιβαλλοντολόγος (δουλεύει σε ΜΚΟ) που γνωρίζει την Ικαρία, κι ακόμα ένας καλός φίλος που τόσες φορές έχει βοηθήσει με τα μονοπάτια και άλλες εθελοντικές δουλειές.

Ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε όχι από την εκβολή του ποταμού στο Να, αλλά από πιο ψηλά από το γεφύρι του δρόμου. Κάποτε εκεί ήταν η πινακίδα "NATURA2000 - Το μονοπάτι της Χάλαρης... κτλ" Αιωνία της η μνήμη. Ένας γίγαντας την πάτησε. Και η αρχή του μονοπατιού... απλά δεν υπάρχει.


Η post flash flood κατάσταση

Γενικά η κατάσταση περιγράφεται πολύ εύκολα. Αυτό που ξέραμε ως Χάλαρη είναι τώρα... ένα νέο ποτάμι! Άλλαξε τόσο ώστε σε μερικά σημεία με δυσκολία μπορεί κανείς να θυμηθεί πως ήταν πριν.

Αποψιλωμένη διαπλατυμένη επίπεδη

Ήταν σαν πολλές μαζί τεράστιες μπουλντόζες να πέρασαν η μια πίσω απ' την άλλη μέσα από την κοίτη του ποταμού. Ήταν μια ισοπεδωτική κατεβασιά. Ο χώρος έχει “αναδομηθεί” σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιο τρόπο που δεν σκεφτήκαμε “πωπω καταστροφή!”. Απλά κοιτούσαμε άναυδοι την τεράστια αλλαγή. Ένα νέο τοπίο! Ένας ξένος μάλιστα πρωτόφερτος θα νόμιζε πως ήταν πάντα έτσι!

ένα νέο πλατύ ποτάμι

Τι άλλαξε;

1) Στην αρχή το μονοπάτι, όσο τουλάχιστον βρισκόταν κοντά στην κοίτη, έχει καταστραφεί. Ευτυχώς από ένα σημείο και μετά ανηφορίζει και τραβερσάρει την ανατολική πλαγιά. Από τη διασταύρωση και μετά είναι μάλλον εντάξει.

Η διασταύρωση

2) Καταρράκτες, καταρρακτάκια, λιβάδες κι αγγελολιβάδες δεν υπάρχουν πια. Αν που και που έχουν μείνει κάποιοι μεγάλοι βράχοι που δεν κομματιάστηκαν, σε γενικές γραμμές ο ποταμός ρέει ανεμπόδιστος, “ίσιος”, χωρίς να στρίβει ή να λιμνάζει.

Μια λιβάδα γεμάτη άμμο

3) Η κοίτη έχει ισοπεδωθεί σχεδόν και έχει γεμίσει χαλίκια, πέτρες κι άμμο. Έτσι περπατούσαμε με άνεση στις αμμούδες εκεί που άλλοτε χρειαζόταν να σκαρφαλώνουμε. Επιπλέον η κοίτη τώρα είναι πολύ πλατύτερη. Η κατεβασιά “ξύρισε” τις όχθες με αποτέλεσμα να γίνουν πιο απότομες. Η Χάλαρη -στο κομμάτι τουλάχιστον που είδαμε- θυμίζει “σωληνωτό” φαράγγι, σαν μερικά της Εύβοιας, Κρήτης και Πελοποννήσου, με όχθες απότομες και κοίτη πλατιά, επίπεδη κι αμμουδερή.

Οι όχθες "ξυρίστηκαν"

4) Η κατεβασιά έπλυνε το φαράγγι. Το νερό της Χάλαρης τώρα είναι πεντακάθαρο, γαλαζοπράσινο, χωρίς λάσπες και σαπίλες (“ιλύς”) που σωρεύονταν στην κοίτη επί δεκαετίες. Το μεγαλύτερο μέρος της ιλύος κατέληξε στη θάλασσα, ενώ ένα μεγάλο επίσης μέρος κατακάθισε στη λιμνοθάλασσα στις εκβολές του ποταμού στο Να.

πολύ καθαρό νερό χωρίς λάσπη

5) Πιο ψηλά από τις όχθες και την κοίτη, όπου οι πλαγιές ήταν δασωμένες, δεν έγιναν κατολισθήσεις και η βλάστηση διασώθηκε. Είναι περίεργο μόνο που επειδή η κοίτη ισοπεδώθηκε και διαπλατύνθηκε, φαίνεται σαν οι πλαγιές του φαραγγιού να απομακρύνθηκαν!

Ο Γιώργος εξηγεί πως είχαμε φτιάξει το φράγμα και για ποιο σκοπό

6) Το όμορφο μικρό φράγμα που είχε φτιαχτεί με τα χέρια το 2007 φυσικά δεν άντεξε και υποχώρησε. Πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε. Πάλι καλά που κράτησε τόσα χρόνια, έχοντας πετύχει το σκοπό του. Σ' εκείνο το σημείο η βλάστηση, αν και ταλαιπωρημένη από την κατεβασιά, ήταν πιο πιο πλούσια από άλλα σημεία της κοίτης.

πεύκο ξεφλουδισμένο απ' το νερό

νέες φύτρες στη ρίζα του κομένου πλατανιού

7) Χάλαρη ίσον Χαλασμός. Ο στροβιλισμός “κούρεψε” τα περισσότερα δέντρα σε όλο το μήκος της κοίτης του ποταμού. Άλλα έριξε κάτω, άλλα “τα πήρε και τα σήκωσε” κι όσα έμειναν στη θέση τους τα κλάδεψε και τα ξεφλούδισε. ”Ένας απίστευτος όγκος ξυλόμαζας πήρε δρόμο για τη θάλασσα. Η μάζα αυτή για μέρες έπλεε στα ανοιχτά ανάμεσα Να κι Αρμενιστή ώσπου βούλιαξε και χάθηκε. Ήταν πεύκα, σκλήθρα, σημύδες και πλατάνια που σκίαζαν την κοίτη. Στο φαράγγι τώρα έχει “ξημερώσει” κι ο ήλιος έλαμπε πάνω απ' τα κεφάλια μας. Παρ' όλα αυτά, στη φύση όμως δεν υπάρχει τέλειος θάνατος. Οι ρίζες των πλατανιών (πολυπλόκαμες, στερεωμένες γερά μέσα στους βράχους) είναι στη θέση τους και ζουν! Και πετάνε φύτρες! Επίσης ζουν όλα τα μικρά “φυτά που λυγάνε” -λυγαριές, πικροδάφνες, σκίνοι και μυρτιές.


κι άλλες φύτρες σε άλλη ρίζα

8) Ωστόσο, αν στα παραπάνω ένας περιβαλλοντιστής δεν βλέπει παρά μια μεγάλη, πλην φυσική μεταβολή, υπάρχει στο φαράγγι κάτι “ξένο” κι αφύσικο. Είναι τα διαλυμένα λάστιχα (σωλήνες υδροληψίας) που τα έκανε σκουπίδια ο μανιασμένος ποταμός. Κουβάρια πιασμένα στα δέντρα και στους βράχους, μασούρια που πλέουν στο βυθό της κοίτης, “φίδια” που ξεπετάγονται απ' την άμμο, τα άπειρα κομμένα κι άχρηστα πια λάστιχα κυριολεκτικά προκαλούν το μάτι. Είναι μια πολύ άσχημη εικόνα αλλά και παράγοντας περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Κάνουν ζημιά στα εναπομείναντα δέντρα, βαραίνοντας και στραγγαλίζοντάς τα.

Επίσης, καθώς μπερδεύονται παντού, μπορούν να δημιουργήσουν κι άλλες πλημμύρες και καταστροφές στην κοίτη.

Και τέλος, ως σκουπίδια κάποτε αλλά σίγουρα θα καταλήξουν να στολίζουν τη παραλία του Να.

Σ' αυτό το τελευταίο θέμα αποφασίσαμε να προτείνουμε παρέμβαση.

Τα πολλά λάστιχα ήταν πάντα από τα κυριότερα προβλήματα της Χάλαρης. Γι' αυτό, κατά καιρούς διάφορες ομάδες -υπεύθυνα ή ανεύθυνα- είχαν μαζέψει λάστιχα που είχαν γίνει σκουπίδια ή/και είχαν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους στον ποταμό. Τώρα όμως σχεδόν όλα είναι σκουπίδια. Ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία να δοθεί μια οριστική λύση στο πρόβλημα. Ο ποταμός να απαλλαγεί από τα λάστιχα, να μην ξαναμπούν και βέβαια, ... να μην ξανακαταστραφούν. Στο κάτω-κάτω, δεν είναι και φτηνά. Κοστίζουν μια περιουσία, χώρια το κόστος της τοποθέτησης. Ας μη συνεχιστεί αυτός ο φαύλος κύκλος.

Αποφασίσαμε λοιπόν, αφού συνεννοηθούμε μεταξύ μας αρχικά, να προτείνουμε στο νέο ενιαίο Δήμο Ικαρίας

1ο) να ολοκληρωθεί το δίκτυο άρδευσης από το Φράγμα της Χάλαρης ώστε να εξυπηρετηθεί ο Νας κι οι Κάτω Ράχες και να μην υπάρχει πια ανάγκη για υδροληψία μέσα απ' τον ποταμό, και

2ο) να οργανωθεί μια μεγάλη εθελοντική επιχείρηση για να μαζευτούν τα σκουπιδο-λάστιχα. και να πάνε για ανακύκλωση. Σ' αυτή την επιχείρηση που βλέπουμε να γίνεται κατά την άνοιξη του 2011, θέλουμε να καλέσουμε εθελοντές από Ικαρία, Αθήνα και όπου αλλού, ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν το φαράγγι, καθώς και άλλους καινούριους που θέλουν να το μάθουν και να το αγαπήσουν.

Θα καλέσουμε επίσης -κι ο Δήμος ελπίζουμε να βοηθήσει σ' αυτό- και τους ιδιοκτήτες των λάστιχων να έρθουν και να μαζέψουν όποιο κομμάτι πιθανώς τους είναι χρήσιμο και δίνοντας πληροφορίες να μη κάνουμε καμιά ζημιά σε κάποιο άλλο.

Περιμένουμε επίσης τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό στο Να. Τα κουβάρια τα διαλυμένα λάστιχα και άλλα σκουπίδια κάθε άλλο παρά “τουριστικό αξιοθέατο” μπορεί να θεωρηθεί, γι' αυτό ελπίζουμε να μας βοηθήσουν.

Γενικά θα προσπαθήσουμε “η νέα Χάλαρη” να είναι ξανά ένα άγριο ποτάμι κι ένα μεγαλόπρεπο φαράγγι. Όχι ένας σκουπιδότοπος. Να βγάλουμε τα σκουπίδια, κι από κει και πέρα η φύση ας κάνει τη δουλειά της.

Περιμένουμε λοιπόν το Γενάρη που θα συσταθεί ο νέος Δήμος να κάνουμε την πρόταση για τον καθαρισμό του ποταμού. Θα μάθετε νεότερα σ' αυτό το μπλογκ.

Του Ράντη σε σλάιτς

2010-12-01T11:19:00.000-08:00

Φωτογραφίες της Λίνας από τη προηγούμενη εκδρομή . Απολαύστε. Συγνώμη για το "adopt a pet". Είναι διαφήμιση. Τι να κάνουμε... Αγνοήστε το.

Άλλες προτεραιότητες

2010-11-19T08:56:00.000-08:00

Μέχρι νεοτέρας καθυστερεί προς το παρόν η επόμενη εξερεύνηση στο Δάσος του Ράντη για επισήμανση μονοπατιού. Οι λόγοι είναι

1ον) λόγω της πρόσφατης καταρρακτώδους βροχόπτωσης οι δρόμοι έχουν γίνει αδιάβατοι

2ον) Πολλά μέλη ασχολούνται με τις ελιές. Είναι ο καιρός τους.

3ον) Έχει προκύψει ανάγκη να καθαριστεί το Φαράγγι της Χάλαρης από τα πάρα πολλά (δυστυχώς) λάστιχα άρδευσης που κομμάτιασε ο ποταμός και έχουν μπερδευτεί στα δέντρα και τους βράχους.

Θα σας κρατούμε ενήμερους

Στην Καρδιά της Ικαρίας

2010-09-22T05:14:00.000-07:00

Δάσος του Ράντη

Εξερευνητική εκδρομή για επισήμανση μονοπατιών

Την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου μια μικρή ομάδα 4 ατόμων ξεκινήσαμε για να ανακαλύψουμε και να ασφαλίσουμε επιτέλους ένα από τα αρχαία μονοπάτια που διασχίζουν το θρυλικό αυτό δάσος***.

Μπροστά στο Δάσος (βλέποντας από τα δυτικά προς τα ανατολικά).

Δύο οι λόγοι.

Ο ένας πρακτικός.

Το δάσος βρίσκεται στην προέκταση προς νότο του σημασμένου μονοπατιού Κάμπος – Φραντάτο. Διασχίζοντας το δάσος φτάνει κανείς στη κορυφογραμμή του Αθέρα και συναντά το μακρύ “μονοπάτι της οροσειράς” (ridge walk ή “transikarian trail”) από ακρωτήριο σε ακρωτήριο, καθώς και ένα από τα μονοπάτια για το Μαγγανίτη.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Ο δεύτερος λόγος ήταν “πολιτικός”.

Έχουν λεχθεί και λέγονται τόσα πολλά για του Ράντη όμως δεν υπάρχει πουθενά ούτε μια -έστω πρόχειρη- πινακίδα, ούτε ένα βελάκι, ούτε καν μια γενική κατεύθυνση, πολύ λιγότερο ένα σημαδεμένο ασφαλές μονοπάτι. Μόνο στους χάρτες αναφέρεται το όνομα της περιοχής. “Ράντη”. Επί του πεδίου όμως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Και όμως “στα λόγια” το Δάσος του Ράντη κοντεύει να γίνει τόσο ξακουστό όσο και το Φαράγγι της Χάλαρης. Που βρίσκεται όμως; Πως πάει κανείς εκεί; Ποιός είναι ο ασφαλής τρόπος να γνωρίσει το δάσος χωρίς “να ξοριάσει”;

Ξεκινήσαμε την αναζήτηση στο οροπέδιο “Αρνοπέζα” που βρίσκεται στο τέλος του αμαξιτού δρόμου που έρχεται από το Φραντάτο. Μέχρι εκεί περίπου φτάνει το σηματοδοτημένο μονοπάτι (που έρχεται κι αυτό απ' το Φραντάτο) το οποίο προσεγγίζει του Ράντη από τη δυτική του πλευρά. Σκοπός μας να εισχωρήσουμε στο δάσος και να βρούμε ίχνη από κάποιο παλιό μονοπάτι, κι αν όχι, να φτιάξουμε μια δική μας διαδρομή προς την κατεύθυνση που θέλαμε, δηλαδή για το βουνό.

Ψάχνοντας για ίχνη παλιού μονοπατιού

Στην αρχή έγινε το δεύτερο. Περπατάγαμε ανηφορίζοντας “στα κουτουρού” ακολουθώντας γιδόστρατες σ' ένα σκοτεινό λαγκάδι με τεράστιους γέρικους άργιους. Ο ένας πήγαινε από 'δω, ο άλλος από κει -η αναζήτηση ήταν κοπιαστική όποτε όμως ανταμώναμε για να ξεκουραστούμε οι στιγμές ήταν μαγικές. Άλλος κόσμος. Αρχαίος, πράσινος, σκοτεινός. Ομιλητική σιωπή.

Ξεκούραση στην "αποθέστρα"

Διάλειμμα για φαγητό σε ξέφωτο. Το φαγητό (τυρί, ψωμί, σταφύλια) κάνει καλό.

Αμέσως μετά βρήκαμε τα πρώτα ίχνη μονοπατιού.

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να χαράξουμε δικό μας μονοπάτι. Κάποια στιγμή εντοπίσαμε έναν “ορό” ή “ατσίρο” δηλ. όρθια πέτρα επίτηδες στημένη από ανθρώπινο χέρι με σκοπό να ορίζει το μονοπάτι.

Δείχνοντας τη σωστή κατεύθυνση.

Η κατεύθυνσή της έδειχνε τη σωστή διαδρομή.

Πράγματι λίγο πιο πέρα είχε κι άλλη, μετά κι άλλη -κι αν ήταν πεσμένες γνωρίζαμε πια “τον κώδικα”, τις αναγνωρίζαμε σαν σημάδια, τις σηκώναμε ξανά πάλι όρθιες και προχωρούσαμε παραπέρα.

Εκτός από τους ατσίρους είχαμε και μια άλλη βοήθεια στον εντοπισμό της διαδρομής. Η διαδρομή του αρχαίου μονοπατιού ήταν κατασκαμμένη με τρύπες! Γουρούνια! Ελεύθερα γουρούνια!

Λεπτομέρεια ατσίρου. Πίσω του (πάνω δεξιά γωνία)
φαίνεται σκάψιμο λέφτερου γουρουνιού.

"Αν συναντήσουμε νευριασμένα γουρούνια, τι κάνουμε;"

"Σκαρφαλώνουμε στα δέντρα!"

Κάποια στιγμή βρήκαμε και “το σαλόνι” τους. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Για την ώρα μόνο ας πούμε ότι το μονοπάτι προτάθηκε να ονομαστεί “μονοπάτι των γουρουνιών”. Όμως θα ήταν άδικο για το όμορφο δάσος κι έτσι η πρόταση αποσύρθηκε.

Φωτογραφίζοντας ένα άγνωστο φυτό.

Κρίνοντας από τη παλαιότητα και τη τεχνοτροπία των λιθοδομών, υποθέσαμε ότι το μονοπάτι που βρήκαμε πρέπει να είναι τουλάχιστον 100 ετών, ενώ το μέγεθος και η πυκνότητα “των ορών”, οι πολλές “αποθέστρες” (βράχοι όπου ακουμπούσαν οι φορτωμένοι πεζοπόροι για να ξεκουράζονται) δίνουν το μέτρο της σημασίας που είχε το μονοπάτι την εποχή που το έφτιαξαν. Παρ' όλα αυτά, μπορεί να μην είναι αυτή η τελική διαδρομή που θα ορίσουμε για τη διάσχιση του δάσους από την ανατολική πλευρά. Ίσως να υπάρχει άλλη καλύτερη. Θα ξαναπάμε και θα ξαναπάμε. Είναι ωραία εκεί.

*** Οι μετρήσεις που έχουν γίνει επιβεβαιώνουν αυτό που βλέπει κανείς με τα μάτια του όταν μπει μέσα στο Δάσος του Ράντη. Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα δάση της Μεσογείου. Αποτελείται κυρίως από δρυς αρίες (“Άργιους” τις ονομάζουν στην Ικαρία), επομένως δικαιολογημένα θα ονομάζαμε “δρυμό”. Ο λόγος που διασώθηκε από την υλοτόμηση και την ανθρακοποιία (παλαιό παραδοσιακό επάγγελμα των Ικαριωτών) ήταν η μεγάλη απόστασή του από τις ακτές. Ήταν μεγάλος κόπος να κατεβάσουν ξύλα και κάρβουνα μέχρι τη θάλασσα για να τα εξάγουν κι έτσι το άφησαν τελευταίο. Κάποτε όμως θα καταστρεφόταν κι αυτό, αν κάποια στιγμή στα τέλη του 19ου αιώνα οι δημογέροντες δεν αποφάσιζαν να το διατηρήσουν, ανακηρύσσοντάς το “δημόσια περιουσία” και απαγορεύοντας την υλοτόμηση.

Εκείνα τα χρόνια το δάσος κάλυπτε τεράστια έκταση και αποτελούσε πράγματι ένα σοβαρό “δημόσιο κεφάλαιο” που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί “από κοινού” προς όφελος του πληθυσμού σε περίπτωση κρίσης. Σήμερα το δάσος καλύπτει περίπου 16000 στρέμματα εδάφους, διατηρώντας ακέραια την αρχική του πυκνότητα στις πιο δύσβατες περιοχές στα υψώματα πάνω από τα χωριά Πετροπούλι και Φραντάτο μέχρι την κορυφογραμμή του Αθέρα. Πολλοί από τους χοντρούς πανύψηλους Άργιους έχουν μετρηθεί ότι είναι 500 χρονών ωστόσο δυστυχώς δεν ανανεώνονται. Μεγαλόπρεπα τα κουφάρια των γέρικων δέντρων κείτονται στο έδαφος, δεν χρησιμεύουν όμως για να στηρίζουν τρυφερά νεαρά δεντράκια. Δυστυχώς το δάσος μαστίζεται από την αποίμενη βόσκηση. Τα νεότερα δέντρα που βλέπει κανείς εκεί είναι 20-30 ετών. Δηλαδή είναι τα λίγα εκείνα που πρόλαβαν να μεγαλώσουν πριν την εποχή των επιδοτήσεων. Έτσι το δάσος μοιάζει με “γηροκομείο δέντρων”. Όπου πέφτει ένας γερο-γίγαντας Άργιος δεν υπάρχει περίπτωση να αντικατασταθεί από νέο δέντρο. Το έδαφος θα μείνει κενό και το χώμα θα το πάρει η βροχή. Επί χρόνια γίνονται ενέργειες για να σταματήσει η βόσκηση στο δάσος (προτάθηκε μάλιστα να περιφραχτεί) όμως μέχρι σήμερα χωρίς αποτέλεσμα.

Η Εμπορική Πλευρά

2010-09-09T12:58:00.000-07:00

Ποιά είναι η “ανταποδοτικότητα” των μονοπατιών;

Πριν αρκετό καιρό διαβάσαμε στο πολύ καλό Κυκλαδίτικο μπλογκ, “Αλαλάζοντα Τοπία”, συνέντευξη του γνωστού οδηγού βουνού Κάρολου Μέρλιν ο οποίος “έχει υιοθετήσει” την ωραία Τήνο όπου ανοίγει, συντηρεί και χαρτογραφεί μονοπάτια. Η συνέντευξη είναι στα Αγγλικά καθώς το αρχικό κείμενο είναι από την εφημερίδα Athens News. Αν μπορείτε, διαβάστε την όλη. Περιγράφει την ομορφιά του νησιώτικου τοπίου, τις πάρα πολλές πεζοπορικές διαδρομές που έχουν ανοιχτεί και υφίστανται αλλά και τις γνωστές αναποδιές της δουλειάς με τα μονοπάτια τα οποία ολοένα καταστρέφονται από την άναρχη δόμηση και την άναρχη οδοποιία, αν και, όπως αναφέρει ο Κάρολος, στην Τήνο δραστηριοποιούνται πολλοί -ατομικά ή συλλογικά- με το άνοιγμα και τη σήμανση πεζοπορικών διαδρομών. Προφανές είναι ότι, παρά τα προβλήματα, χάρη σ' αυτές τις προσπάθειες, έχει δημιουργηθεί ένα πολύ επαρκές δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών συνολικού μήκους περίπου 300 χιλιομέτρων!

Ωστόσο ο Κάρολος δεν πετάει στα σύννεφα. Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, μιλώντας για το ενδεχόμενο κυβερνητικής χρηματοδότησης της δουλειάς στα μονοπάτια της Τήνου, επισημαίνει ότι “Το πρόβλημα είναι ότι ο πεζοπορικός τουρισμός δεν αναπτύσσεται αρκετά γρήγορα. Ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα ξοδεύονται για τη συντήρηση (των μονοπατιών), η επένδυση θα αποδώσει μόνο όταν φτάσουμε στους 10.000 πεζοπόρους το χρόνο. Ενώ τώρα ήμαστε στους 3.000 το μέγιστο.”

Αυτά στην οργανωμένη τουριστικά Τήνο που είναι κοντά στον Πειραιά και συνδέεται με δεκάδες δρομολόγια πλοίων. Όπου το τοπίο είναι μάλλον ομαλό σε σχέση με άλλα νησιά και τα μονοπάτια “ευκολότερα”, ενώ υπάρχουν διάσπαρτα εμφανή αξιοθέατα -π. χ. ξωκλήσια, περιστερεώνες, βώλακες (στην Ικαρία τους λέμε “λούρους”), “δαντελωτές” ακτογραμμές. Και τέλος, όπου μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας -όπως φαίνεται τουλάχιστον- υποστηρίζει ανοιχτά και έμπρακτα τον πεζοπορικό τουρισμό. Και όμως, η διάνοιξη και συντήρηση μονοπατιών “δεν συμφέρει” -όχι ακόμα τουλάχιστον.

Ο υπολογισμός της ανταποδοτικότητας που κάνει ο Μέρλιν είναι πολύ ενδιαφέρων. Η Τήνος με 300 χλμ διαδρομών και 3000 πεζοπόρους “πιάνει” το 1/3 της απόδοσης. Θέλουν άλλους 7000 πεζοπόρους. Στην Ικαρία πόσα χιλιόμετρα διαδρομών έχουμε; Πόσους πεζοπόρους;

Πάρτε τους χάρτες, πάρτε χαρτί και μολύβι και κάντε πράξεις. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, το συμπέρασμα είναι γνωστό για μας. Δεν συμφέρει και δεν μας νοιάζει. Όπως λέει κι ο Κάρολος Μέρλιν στο τέλος της συνέντευξης “Το μόνο που θέλω είναι να έρχονται άνθρωποι και να περπατούν στο νησί. Δεν με νοιάζει αν θα ζητήσουν τις υπηρεσίες μου”. Πράγματι, οι χάρτες που έχει φτιάξει διατίθενται δωρεάν π. χ. στο Google κι αλλού, στο ίντερνετ μπορεί κανείς να βρει -επίσης δωρεάν- δεκάδες περιγραφές διαδρομών τις οποίες συνιστά, όπως επίσης μπορεί κανείς να τον ρωτήσει απ' ευθείας ό,τι θέλει για τα μονοπάτια μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Τήνου.

Δεν συμφέρει. Και όμως γίνεται. Καλό χειμώνα.

Ο OPS Ikarias στο Πράσινο Ποντίκι

2010-06-09T12:32:00.000-07:00

(Που μας βρήκαν;)

Ανακοίνωση

Η Βάλια Μπαζού, αρχισυντάκτρια του Πράσινου Ποντικιού, μηνιάτικου ένθετου της εφημερίδας Το Ποντίκι, ζήτησε και δημοσίευσε στη στήλη bloggers (σελ. 33) μια επιλογή κειμένων και φωτογραφιών που είδε στο μπλογκ μας. Είναι αρχείο PDF αλλά μην τρομάζετε, δεν κάνει ώρες ν' ανοίξει. Κάνετε κλικ πάνω στον Παπανδρέου στο εξώφυλλο και ανοίγει ωραία-ωραία σαν κανονικό περιοδικό το οποίο ξεφυλλίζετε.

Ευχαριστούμε Βάλια!

Περισσότερα για τη σηματοδότηση

2010-04-24T12:38:00.000-07:00

Ένα πορτοκαλί μονοπάτι στη Σκιάθο

Πρόσφατα μια παλιά καλή φίλη ειδοποίησε ότι η Φυσιολατρική Κίνηση “ΒΡΙΛΗΣΣΟΣ” διοργανώνει για άλλη μια φορά Εκδρομή στην Ικαρία (18-20 /6/10). Οι “Βριλησσοί” ήταν οι πρώτοι Έλληνες πεζοπόροι-ορειβάτες που γνωρίσαμε και καθοδηγήσαμε σε μοναδικές διαδρομές που έμειναν αξέχαστες. Κι επίσης ήταν οι πρώτοι εθελοντές που φιλοξενήσαμε κι ιδρώσαμε μαζί τους σε τόσα προγράμματα. Μέσα σ' αυτά η ελαφρύτερη μικροδουλειά ήταν η σηματοδότηση. Ο πιο κουρασμένος συνήθως άφηνε τη τσάπα και έπιανε το πινελάκι. Είχε βέβαια μια δυσκολία: οι λιγότερο δεξιοτέχνες ζωγράφοι πιτσιλούσαν με σταγόνες ανεξίτηλης πορτοκαλί μπογιάς τα ρούχα και παπούτσια τους. “Ανάμνηση από το volontariat” έλεγαν.

Ψάχνοντας στην ιστοσελίδα τους για την ανακοίνωση της εκδρομής στην Ικαρία, χαζεύοντας τις φωτογραφίες ιδιαίτερα από τις εθελοντικές δράσεις τους, υπήρχε μια ευχάριστη έκπληξη. Πριν δυο χρόνια όταν έκαναν ένα παρόμοιο volontariat με της Ικαρίας στη Σκιάθο ("στα χνάρια της Φόνισσας του Παπαδιαμάντη" -από το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας στο μοναστήρι του Μονή Αγίου Χαραλάμπους και από εκεί στο Κάστρο)) για τη σηματοδότηση εφάρμοσαν το ίδιο σύστημα που είδαν και δούλεψαν στην Ικαρία: ανάλαφρες χειροποίητες πινακιδούλες, ζωγραφιστά γράμματα και πορτοκαλί βούλες!

Εξάγουμε “τεχνογνωσία”; Όχι. Για παράδειγμα, στις Βαλκανικές χώρες το σύστημα είναι γνωστό κι εφαρμόζεται από χρόνια.

Στην Ελλάδα όμως που, είτε επειδή έχουμε τάση προς το “ακριβό” και το γκλάμουρ, είτε επειδή θέλουμε περιθώρια για εργολαβίες και κερδοσκοπίες, η απλότητα δεν ήταν μέχρι πρόσφατα προσφιλής ως ιδέα.

Τέλος πάντων, στη Σκιάθο υπάρχει τώρα ένα “πορτοκαλί μονοπάτι”. Αν ξέρετε άλλα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, να το πείτε.

Ανοιξιάτικη Σηματοδότηση Πεζοπορικών Διαδρομών

2010-04-11T12:52:00.000-07:00

Αν αναρωτηθήκατε γιατί, αφού είναι Άνοιξη, δεν ανεβαίνουν σελίδες με νέες εκδρομές, ο λόγος είναι ότι ακολουθούμε τις Καταστατικό μας και ασχολούμαστε με τη σηματοδότηση!

Τα μονοπάτια δεν υπάρχουν έτσι απλά "εκεί έξω", αιώνια, ακατάλυτα και διαθέσιμα. Είναι ανθρώπινες κατασκευές και από τότε που (κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1970) έπαψαν να χρησιμοποιούνται ως μοναδικοί δρόμοι, τα περισσότερα θα είχαν κλείσει, καταστραφεί ή εξαφανιστεί. Εκτός κι αν κάποιοι άνθρωποι, αγρότες ή πεζοπόροι, ατομικά ή συλλογικά, δεν φρόντιζαν να τα κρατούν ανοιχτά με το κλαδευτήρι, το πριόνι και τη τσάπα και τελικά -για τους επισκέπτες μας, αλλά και για μας τους ίδιους και τα παιδιά μας- με το πινελάκι ξανά και ξανά κάθε χρόνο.

Όχι λοιπόν τα μονοπάτια δεν υπάρχουν "εκεί έξω" από μόνα τους. Κάποιοι άνθρωποι έχουν φροντίσει και φροντίζουν συνεχώς "τα μονοπάτια να είναι εκεί έξω". Αυτό κάνουμε φέτος την Άνοιξη. Με τα σημαδάκια μας διευκολύνουμε πεζοπόρους να περπατήσουν με σιγουριά. Κι εκείνοι με τη σειρά τους βοηθούν, με τα πατήματά τους στο χώμα, σιγά-σιγά, "ο ένας πισ' τον άλλον", τα πατούν και τα κρατούνε ανοιχτά.

Πάντως κάποια στιγμή θα πάμε κάποια εκδρομή τελικά. Το πολύ το πινελάκι το βαριέται κι ο ... μπογιατζής.

Καρκινάγρι - Φάρος του Κάβο Πάπα (Φωτογραφίες και περιγραφές)

2010-02-23T11:51:00.000-08:00

"Εξερευνώντας το Ακρωτήριο Πάπας"

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, βρήκα επιτέλους καιρό να διαλέξω και να επεξεργαστώ 40 φωτογραφίες από τρεις (3) εξερευνητικές εκδρομές του ΟΠΣΙ στην περιοχή του Πάπα τις οποίες ανέβασα στο Φλικρ. Επίσης είχα μια βραδιά έμπνευσης κι έκατσα κι έγραψα περιγραφές και διάφορες πληροφορίες -στα Αγγλικά στο Φλικρ, στα Ελληνικά εδώ.

Εδώ βλέπετε δυο πρόχειρους χάρτες της διαδρομής την οποία εντοπίσαμε.

Αν ανοίξετε το πρωτότυπο από το Φλικρ, θα δείτε τις φωτογραφίες τοποθετημένες με κόκκινες βούλες κατά μήκος της διαδρομής. Στα σημεία που τραβήχτηκαν. Ωραίο κόλπο.

Κι από αυτή τη φωτό που δανείστηκα από καλό φίλο,

πήρα και ζωγράφισα τη διαδρομή στο πραγματικό έδαφος.

Τα σημεία που η γραμμή διακόπτεται με τελίτσες είναι τα ελάχιστα σημεία που ο πεζοπόρος περπατά σε χωματόδρομο.

Πάμε λοιπόν. Έτσι για πλάκα ή και στα σοβαρά οι εξερευνητικές απόπειρες αρχίζουν συμβολικά με το "ζάρι του Θεού" (τύχη) ή όπως άλλοι θέλουν "του Ιούλιου Καίσαρα" (αποφασιστικότητα). Έχει έλθει εξάρα και ώσπου ν' ανέβει κάποιος δυνατός εκεί πάνω να το ξαναρίξει, θα μείνει εξάρα!

Περιγραφή της διαδρομής.

Την έχουμε ονομάσει "Μονοπάτι των Φαροφυλάκων".

Ξεκινά στο δυτικό άκρο του χωριού Καρκινάγρι, συγκεκριμένα στη περιοχή “Αλυκές”. Στην αρχή για λίγο ακολουθεί το δρόμο. Στη πρώτη στροφή όμως εμείς αφήνουμε το δρόμο και συνεχίζουμε ίσια και μπαίνουμε σε μονοπάτι που προχωρεί παράλληλα με την ακτή. Μετά λιγότερο από μία ώρα περπάτημα μέσα ένα θαυμάσιο ακέραιο τοπίο που κυριαρχούν οι αμμώδεις “κουφωτοί” γρανίτες με τα χαρακτηριστικά σχήματα και τρύπες από τη διάβρωση, καθώς και κάθε είδους φυτά και δέντρα, το μονοπάτι βγαίνει στο χωματόδρομο της Μαύρης που εξυπηρετεί τα διάσπαρτα σπίτια και κτήματα που υπάρχουν σ' αυτή τη περιοχή. Χαρακτηριστικό σημάδι εδώ είναι το κυκλικό πέτρινο κτίσμα που μοιάζει με μικρό πύργο. Ήταν άλλοτε ανεμόμυλος. Ένας πολύ ιδιόρρυθμος ανεμόμυλος αφού λόγω των ισχυρών ανέμων που φυσούν σχεδόν κάθετα από το βουνό, η φτερωτή δεν ήταν προσαρμοσμένη στα πλευρά αλλά στην οροφή. Ήταν δηλαδή ένας ανεμόμυλος με οριζόντια φτερωτή!

Αφήνουμε πίσω μας τον ανεμόμυλο κι ακολουθούμε το χωματόδρομο για αρκετή ώρα μέχρι το τέλος του. Έχουμε καλύψει το μέσον περίπου της απόστασης από το Καρκινάγρι στο Φάρο. Από δω και πέρα... αρχίζουν τα δύσκολα.

Εδώ και χρόνια οι φαροφύλακες δεν πηγαίνουν στο φάρο με τα πόδια από τη παραλιακή διαδρομή κι έτσι το μονοπάτι έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Ελάχιστα ίχνη υπάρχουν και από τη τηλεφωνική γραμμή που άλλοτε συνέδεε το Φάρο απ' ευθείας με το χωριό και ακολουθούσε κι αυτή την ίδια περίπου πορεία. Ωστόσο, χωρίς πολύ δυσκολία φτάνει κανείς μέχρι τη “ποριά” - το μακρύ πετρότοιχο που προστατεύει τη Μαύρη από τα κατσίκια. Εκεί είναι ένα χαρακτηριστικό κτήμα με τρία-τέσσερα φαρδιά πεζούλια και και δυο κουφωτούς βράχους (από δω και πέρα θα τους λέμε με το Ικαριώτικο όνομά τους, “Καμάρες”) οι οποίοι όπως άλλοι πολλοί στην περιοχή του Πάπα, είχαν χρησιμεύσει μέχρι πρόσφατα ως πρόχειρες κατοικίες.

Από τη ποριά και πέρα χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να βρει κανείς περάσματα ανάμεσα σε σύρματα, βράχους και αγκάθια, και να συνεχίσει ανεβαίνοντας τη πλαγιά πάντα με κατεύθυνση δυτική. Πάντως στόχος να παρακάμψουμε το ακρωτήριο που στο χάρτη φαίνεται σαν κέρατο και να βγούμε μέσα από ένα “λαιμό” στο νταμάρι που βρίσκεται στη κορυφή του λόφου. Αυτό το νταμάρι είναι μεγάλο και ξεχωρίζει σαν άσπρος λεκές στο δορυφορικό χάρτη της Google. Εδώ απολαμβάνουμε μια καταπληκτική θέα. Τα παλιά χρόνια ήταν εδώ μια βίγλα για τους πειρατές. Πράγματι τα θεμέλια του πύργου σώζονται στο λοφάκι λίγο πάνω από τις εκσκαφές του λατομείου.

Από δω και πέρα τα πράγματα βελτιώνονται κάπως. Ακολουθούμε το δρόμο του νταμαριού μέχρι να δούμε ένα παλιό πέτρινο σπίτι από κάτω αριστερά. Αφήνουμε το δρόμο, πιάνουμε και περπατάμε γύρω τη μάντρα του σπιτιού και κατηφορίζουμε, έχοντας στα αριστερά μας ένα μικρό ρέμα με αναπάντεχη πράσινη βλάστηση. Κατεύθυνσή μας είναι ο Φάρος που φαίνεται πια από δω. Το μονοπάτι περνάει ψηλά πάνω από τη μικρό λιμανάκι του Άι Γιώργη όπου το ομώνυμο αρχαίο εκκλησάκι. Ακολουθώντας για λίγο τη ράχη της προεξοχής του ακρωτηρίου, βγαίνουμε τελικά στο φάρο του Πάπα, στην Άκρα της Ικαρίας.

Ξεχωριστά χαρακτηριστικά της περιοχής της διαδρομής:

α) Οι αμμώδεις στρογγυλές γρανιτόπετρες. Αληθινά γλυπτά. Μάστορας η διάβρωση από τον άνεμο και τη βροχή. Μπορεί κανείς να περάσει ώρες εξερευνώντας τα σχήματα και τις μορφές αλλά και ψάχνοντας σημάδια αρχαίας κατοίκησης.

β) Παρά τα κατσίκια, δυνατή βλάστηση -από “σκληρά φυτά” είναι αλήθεια- καλύπτει τα διάμεσα ανάμεσα στους βράχους. Εξαιτίας του ανοιχτού πελάγους υπάρχει πολλή υγρασία εδώ, αλλά και υπόγεια νερά εξαιτίας του βουνού και της υφής της πέτρας που μπορεί κι αποθηκεύει νερό.

γ) Η θέα στο Ικάριο πέλαγος -”Μπουγάζι του Πάπα”- και ο φάρος. Κτίστηκε το 1890 από Γαλλική εταιρία επί Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ στα πλαίσια του προγράμματος εκσυγχρονισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι πέτρες που βρίσκονται διάσπαρτες γύρω από τη βάση του και φαίνονται υπόλοιπα της κατασκευής ή κατάλοιπα βοηθητικών κτισμάτων που δεν υπάρχουν πια, είναι πολύ παράξενες. Φαίνονται σαν να μην προέρχονται από την Ικαρία. Αλλά και για τα δεδομένα του Αιγαίου είναι παράξενες. Ζωηρού μπεζ και μωβ χρώματος σαν βαμμένες. Μας δημιουργήθηκε η υποψία ότι μπορεί να τις έφεραν από τη Γαλλία. Ίσως ολόκληρος ο φάρος ήρθε “προκάτ” σε κομμάτια από εκεί. Λέτε;

δ) Τα σταμναγκάθια ή “τσικουρίδια” όπως λέγονται στην Ικαρία. Η λέξη φαίνεται να κατάγεται από το λατινικό cicoria, δηλ. το ραδίκι. Πράγματι αγκαθωτό ραδίκι (cicora spinosa) είναι το σταμναγκάθι η γεύση τους προσομοιάζει. Η σχέση τους όμως είναι όπως του ταραμά (ραδίκι) και το χαβιάρι (σταμναγκάθι). Βρήκαμε το ακρωτήριο γεμάτο σταμναγκάθια. Ένα πραγματικό λιβάδι. Ήταν πολύ εντυπωσιακό.

ε) Ασβεστολιθικό Ακρωτήριο. Ενώ ολόκληρη η περιοχή καλύπτεται από βράχους αμμουδερού, κρυσταλλικού γρανίτη μπεζ χρώματος, η προεξοχή του ακρωτηρίου όπου είναι κτισμένος ο Φάρος αλλά και το διπλανό ακρωτήριο που στο χάρτη μοιάζει με κέρατο, αποτελείται από σκληρό ασβεστόλιθο. Είναι σαν “ράμφος” στο πέλαγος και τα τεράστια κύματα σκάνε πάνω του χωρίς να του προκαλούν καμία φθορά. Διάσπαρτες στην επιφάνεια συναντά κανείς πολλές ασβεστολιθικές κρυσταλλικές πέτρες που τα πρίσματα που σχηματίζουν μοιάζουν κάπως με του χαλαζία (quartz). Ίσως όμως να είναι απλοί ασβεστολιθικοί κρύσταλλοι.

ζ) Τα πουλιά. Δεν πρέπει να ξεχάσω να πούμε για τα πουλιά. Όλα τα ακρωτήρια είναι “πουλότοποι”, σταθμοί και περάσματα των πουλιών στις πτήσεις τους από στεριά σε στεριά, αλλά ο Πάπας ακόμα περισσότερο λόγω της θέσης του στην απέραντη μοναξιά του κεντρικού Αιγαίου. Λόγω της σημασίας του για τη μετανάστευση έχει ανακηρυχθεί Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά και (υποτίθεται ότι) προστατεύεται.

******************************************************************

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά highlights από την περιοχή του ακρωτηρίου και τη διαδρομή από το Καρκινάγρι, όμως καλύτερα να μείνουμε εδώ.

Έχουμε σχέδιο να ξαναπάμε αρκετές φορές. Οπωσδήποτε πρέπει να χαράξουμε και να ασφαλίσουμε ένα μονοπάτι ώστε να μπορεί κανείς να επισκέπτεται αυτήν την πολύ αξιόλογη περιοχή με άνεση και χωρίς φόβο να χαθεί - “να ξοριάσει” όπως λέμε στην Ικαρία.

Θα τα ξαναπούμε λοιπόν. Στο μεταξύ τις ερωτήσεις σας παρακαλώ. Προσθέστε σχόλιο. Αυτό το μπλογκ κυκλοφορεί σε άγρια μέρη αλλά δεν δαγκώνει.

Καρκινάγρι - Μαύρη - Φάρος του Κάβο Πάπα

2009-11-15T11:13:00.000-08:00

Σε συνέχεια της προηγούμενης πεζοπορικής εκδρομής (11 Οκτωβρίου, Άγιος ισίδωρος - Καρκινάγρι), σήμερα Κυριακή 15 του Οκτώβρη τέσσερις γενναίοι εξερευνητές του ΟΠΣΙ, ο Κώστας, η Ελένη, η Ξένια, η Μαριανίνα κι ο γράφων, προσπαθήσαμε να καθορίσουμε την πορεία (όπως μας είχαν παροτρύνει κι οι θαυμαστές μας) προς τον Φάρο του Κάβο Πάπα. Ήταν μια σύντομη αλλά δύσκολη "εξερευνητική" πεζοπορία, όμως κάτι καταφέραμε.

Φτάσαμε στον Φάρο! Ελέγξαμε όλα τα μονοπάτια και τουλάχιστον είδαμε από που δεν πάει και από που μάλλον πάει για Μαύρη και Καρκινάγρι. Είναι πια θέμα χρόνου να προσδιορίσουμε ακριβώς την διαδρομή και αργότερα να την ασφαλίσουμε με σηματοδότηση. Περίμενετε περισσότερες λεπτομέρειες, φωτογραφίες και χάρτη σ' αυτό εδώ τον ιστότοπο σε μια βδομάδα.

- - - - - - -

UPDATE: Περιμένοντας να ανεβάσω τις δικές μου φωτογραφίες, ξέροντας ότι η εξωτερική συνεργάτις και φίλη μας Νανά to agrimi έχει μια πολύ καλή φωτογραφία από την αρχή του ωραίου μονοπατιού κοντά στο Καρκινάγρι, της ζήτησα και την ανέβασε στο Flickr για να την πάρω και να την "κολήσω" εδώ. Να 'την!

Η Νανά έχει ονομάσει την φωτογραφία σύμφωνα με τα γνωστά 'άγρια γούστα' της, "Μονοπάτι ανάμεσα σε σχήματα βράχων και θάμνων δίπλα στη θάλασσα", τίτλος που νομίζω, αποδίδει πολύ καλά τον χαρακτήρα και την ομορφιά αυτής της διαδρομής. Έτσι πρέπει να ήταν κάποτε σε όλο του το μήκος μέχρι τον Φάρο του Πάπα το παλιό μονοπάτι των Φαροφυλάκων. Μακάρι να το αποκαταστήσουμε σύντομα. Όσοι πήραμε μέρος στην πρώτη εξερευνητική εκδρομή συμφωνήσαμε ότι το αξίζει.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου : Άγιος Ισίδωρος -> Καρκινάγρι

2009-10-05T12:23:00.000-07:00

Η "σεζόν" τελείωσε. "Για να ξαναμετρηθούμε" την Κυριακή 11 Οκτωβρίου θα πεζοπορήσουμε κάπου 3 ώρες το πολύ από τον Άγιο Ισίδωρο στο Καρκινάγρι

εκτός των άλλων (...) για να δούμε την κατάσταση του μονοπατιού που φτιάξαμε το 2007 με τους εθελοντές της SCI Hellas

να εντοπίσουμε που είναι τέλος πάντων αυτός ο καταρράκτης.

και να κάνουμε μπάνιο στις "Αλυκές" κι ίσως αργότερα στη "Μαύρη"

και μπορεί μετά, να πάμε και να δούμε ηλιοβασίλεμα στο Φάρο του Κάβο Πάπα

Επιστροφή οδικώς φυσικά.

Ελπίζω να σας αρέσει η ιδέα. Ραντεβού 9 η ώρα το πρωί της Κυριακής στο φαρμακείο Αφιανέ στον Χριστό Ραχών. Επικοινωνία σχετικά με τα μέλη του Δ.Σ. με τους γνωστούς τρόπους -"χαλασμένο τηλέφωνο", ταχυδρομικά περιστέρια, κραυγές από βουνό σε βουνό, συζήτηση στο δρόμο μεταξύ οδηγών και διακοπή της κυκλοφορίας, κουτσομπολιό ("τα νέα σου;") στο καφενείο.

UPDATE:

Όλα 'ντάξει, την κάναμε την εκδρομή. Κι ήταν έκπληξη που βρεθήκαμε 12 μέλη παρόντες μετά από ένα εξοντωτικό καλοκαίρι. Εδώ βλέπετε φωτό από το συνηθισμένο gourmet τσιμπουσάκι στου "Καράκα" στο Καρκινάγρι μετά το μπάνιο.

Μερικοί ήταν ακόμα στη θάλασσα. Κι εγώ είχα αργήσει. Είχα πάει να τσεκάρω το μονοπάτι για τη Μαύρη το οποίο βρήκα "μια χαρά" (γεια σου Ελένη!) μόνο που δεν προκάναμε να 'κάναμε' προς τα 'κει.

Περισσότερες φωτογραφίες δεν έχει για την ώρα. Ίσως αργότερα, μπορεί δικές μου, μπορεί αλλουνών. Την άλλη Κυριακή λέμε (λέμε τώρα...) μια ομάδα κρούσης να χτυπήσουμε τη Μαύρη σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσουμε το "Μονοπάτι των Φαροφυλάκων", δηλαδή από το Καρκινάγρι στον Φάρο του Κάβο Πάπα.

UPDATE: Η εξερευνητική εκδρομή δεν έγινε τελικά. Ο καιρός μας έπαιξε παιχνιδάκια κι ενώ τη νύχτα έβρεχε το πρωί ήταν πολύ ωραία μέρα. Όμως το είχαμε ακυρώσει κι ήταν αργά πια για να ξαναοργανωθούμε. Πάντως θα γίνει οπωσδήποτε.
Τώρα εδώ θα κάνω μια δοκιμή για να δω πως συνεργάζεται το facebook με το blogspot. Αν πετύχει θα δείτε μια φωτογραφία του Γιάννη Κέφαλου από την κατάβαση στο Καρκινάγρι. Είναι από μια τοποθεσία που λέγεται "Μαγγουράτο". Εκεί είναι κι ο καταρράκτης που λέγαμε πριν.

Θερμή παράκληση: Δεν είμαι μπλόγκερ ούτε αυτό είναι προσωπικό μπλογκ. Η θέση αυτή στο web είναι αντί για ιστοσελίδα του συλλόγου (ώσπου και αν ποτέ αυτή γίνει) την οποία έστησα και διαχειρίζομαι εγώ ως γραμματέας του Δ.Σ. Ως μπλογκ όμως, εκτός από το εύκολο και γρήγορο "κτίσιμο", έχει την εξής μεγάλη ευκολία. ΔΕΧΕΤΑΙ ΣΧΟΛΙΑ! Επώνυμα, ανώνυμα, όλα. Γράψτε κάτι, είναι πολύ εύκολο, και μας βοηθάει πολύ.

ΕΟΣ Αθηνών στην Ικαρία (Ιούνιος 2006)

2009-07-21T10:36:00.000-07:00

Τους μήνες του καλοκαιριού ο Σύλλογός μας "αργεί". Όχι τόσο γιατί πάμε διακοπές ή γιατί κάνει ζέστη, αλλά γιατί τα περισσότερα μέλη δουλεύουν. Είναι η "σεζόν" και όλα τρέχουν. Αλλά και εκτός δουλειάς, ακόμα και για να χαιρετήσεις όλους όσους φίλους και συγγενείς έρχονται στην Ικαρία, πάει χάθηκε η μέρα. Χώρια οι εκδηλώσεις, τα πανηγύρια. Επανέναρξη της δράσης μας λοιπόν "άμα δροσίσει", πάει να πει κατά Σεπτέμβρη μεριά.
Στο μεταξύ δείτε ένα κομμάτι από το photoblog του Κωνσταντίνου Παπανικολάου, ορειβάτη και φωτογράφου, μέλους του ΕΟΣ Αθηνών, το οποίο αναφέρεται σε μια τετραήμερη εκδρομή στην Ικαρία που έγινε στα μέσα του Ιουνίου του 2006.

Ικαρία

Published

admin

on Wednesday 18 June 2008

in Photo albums

. 2 Comments Tags: digital, macro, Nikon D200, ΕΟΣ Αθηνών, καλοκαίρι, νησιά.

Τετραήμερη πεζοπορική διάσχιση της Ικαρίας. Διοργανωμένη από τον ΕΟΣ Αθηνών, προσέφερε ένα πλήρες πρόγραμμα γι αυτούς που συμμετείχαν. Πολύ πρωινό ξύπνημα, πολύωρη ορεινή διάσχιση, ωραίο φαγητό, μπάνιο σε θάλασσα και ποτάμι, ακόμα και νυχτερινό γλέντι μέχρι πρωΐας. Δείτε τις φωτογραφίες.

Κοπιάρω εδώ μερικές από τις καταπληκτικές φωτογραφίες:

Περισσότερες στο http://www.conpap.net/zenphoto/Ikaria/

Ευχαριστούμε Κώστα. Να μας ξανάρθετε!

Φαράγγι Χάλαρης (Πρώτη) : οι Φωτογραφίες!

2009-05-30T10:41:00.000-07:00

Το σχέδιο της εκδρομής ήταν κατάβαση από τον Προφήτη Ηλία στα Διπόταμα (ή "Διπλοπόταμα") της Χάλαρης στο σημείο όπου ο ποταμός σχηματίζει πραγματικό φαράγγι βάθους 300 μέτρων, κατόπιν πορεία μέχρι το τοξωτό πετρόκτιστο γεφύρι της Λουπάστρας και από εκεί ανάβαση (από το παραδοσιακό μονοπάτι που σαν να μην έφταναν τα κατσίκια, παραλίγο να καταστραφεί ολοκληρωτικά από έναν μπουλντοζιέρη -"για να γίνει καλύτερο") και επιστροφή στις Ράχες. Γενικά ήταν μια απαιτητική πεζοπορία βαθμού δυσκολίας Α1, όμως στο τέλος, παρόλη την κούραση, όλοι είπαν πως το κομμάτι αυτό της "Άνω Χάλαρης" ήταν από τις καλύτερες μας διαδρομές!
Πριν την παρουσίαση των φωτογραφιών της εκδρομής του ΟΠΣΙ, ειδική τιμητική μνεία αξίζει στους εθελοντές της Φυσιολατρικής Κίνησης "Βριλησσός" που το καλοκαίρι του 2006 εργάστηκαν επί 2 εβδομάδες για να τακτοποιηθεί κάπως το εξαιρετικά δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί από τον Προφήτη Ηλία στα Διπόταμα. Όσοι αναμίχθηκαμε σ' αυτήν την περιπέτεια, είναι αδύνατο να ξεχάσουμε...

----
----

------------------------------------------------------------------------------

Οι φωτογραφίες της εκδρομής μας τώρα. Η πρώτη παρτίδα είναι 2 δικές μου και 6 που τράβηξαν η Τζουντ και ο Σάιμον, ένα ζευγάρι Άγγλων παλιών φίλων και ήδη επίτιμων μελών του ΟΠΣΙ (πλήρωσαν μάλιστα και συνδρομή!)

---

---

Και τώρα η δεύτερη παρτίδα φωτογραφιών. Αυτές σχεδόν όλες είναι δικές μου.

---

Αν λάβω κι άλλες φωτογραφίες από τα μέλη που συμμετείχαν, θα τις προσθέσω αργότερα εδώ. Ίσως θα έπρεπε να περιγράφω τη διαδρομή, τα σκηνικά και τα περιστατικά, αλλά ... βαριέμαι. Άλλωστε οι περιγραφές μου θα ήταν αναγκαστικά υποκειμενικές. Νομίζω καλύτερα να μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες μας μέσα από τις εικόνες.

Εκδρομή στους καταρράκτες Ρυάκα

2009-05-25T12:17:00.000-07:00

Αυτό κανονικά έγινε πριν την κατάβαση του Φαραγγιού της Χάλαρης. Όμως άργησα να διαλέξω και να επεξεργαστώ τις φωτογραφίες τις οποίες σας παρουσιάζω. Οι φωτογραφίες αυτές ανοίγουν στο Φλικρ κι εκεί μπορείτε να διαβάσετε τίτλους, περιγραφές και σχόλια επισκεπτών.

Για το Ρυάκα και το Σελίνι διαβάστε εδώ για το πως "ανακαλύφθηκαν" και για το πως άνοιξε το μονοπάτι. Ο καταρράκτης του χείμαρρου Ρυάκα, είναι ο μεγαλύτερος και ψηλότερος καταρράκτης της Ικαρίας. Έχει ύψος 60 μέτρων περίπου, που από μια παραξενιά της μορφολογίας του εδάφους μοιάζει σαν να πέφτει από μια κορυφή της οροσειράς. Βρίσκεται στη νότια πλευρά της κορυφογραμμής του Αθέρα σε υψόμετρο 900 μέτρων περίπου πάνω από τη περιοχή του Μαγγανίτη. Δυστυχώς τον Ιούνιο στερεύει και αρχίζει πάλι "δουλειά" τον Νοέμβρη.

Εκλέχτηκα γραμματέας του ΟΠΣΙ και ανάμεσα στις αρμοδιότητες μου είναι και η ενημέρωση αυτού του μπλογκ. Ορισμένοι φίλοι ρωτούν για περιγραφές διαδρομών και χάρτες. Μακάρι να μπορούσαμε. Όμως ειλικρινά κάτι τέτοιο είναι πολύ δουλειά. Την παρούσα στιγμή ο Σύλλογος προσπαθεί να καθιερωθεί, να αναγνωριστεί και να αποκτήσει μέλη. Πάμε καλά προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ούτε κάποια χρηματοδότηση έχουμε από κάπου, και κυρίως δεν έχουμε χρόνο γιατί όλοι κάπου δουλεύουμε και "την παλεύουμε".

Όμως "Περί ορέξεως ουδείς λόγος" -- θα το δείτε στο επόμενο post : "Φαράγγι της Χάλαρης (πρώτη) - Η εκδρομή!" Πάρτε μια πρόγευση:

Φαράγγι Χάλαρης (Πρώτη)

2009-05-07T10:59:00.000-07:00

Κυριακή 10 Μαίου εκδρομή του ΟΠΣΙ στο Φαράγγι της Χάλαρης, διαδρομή Προφήτης Ηλίας - Καταρράκτης "Ραξούνια" - Διπλοπόταμα - Γεφύρι Λουπάστρας - Χριστός Ραχών. Στην πορεία, ανάλογα το χρόνο και την διάθεση, θα κάνουμε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε και τον καταρράκτη "Ράτσο". Ραντεβού 9 π.μ. στην εκκλησία του Χριστού Ραχών. Απαραίτητα: μπαστούνι γιατί σε πολλά σημεία οι πλαγιές έχουν μεγάλη κλίση και για όσους έχουν κέφι να βουτήξουν στα νερά, απαραιτήτως μια πετσέτα!

Και μια και λέμε για Χάλαρη, να μιλήσουμε και για ραπέλ.
__________________________________________

Ενημέρωση:

__________________________________________

Γύρω στο Πάσχα ο Xavier, ο Joan και η Laura, μέλη της Ισπανικής Ομοσπονδίας Κατάβασης Φαραγγιών ήρθαν για να εξερευνήσουν την Σάμο και την Ικαρία αναζητώντας να "καρφώσουν" νέες διαδρομές rappel. Δείτε τις φωτογραφίες από τη διαδρομή ραπέλ που εγκατέστησανστον καταρράκτη Ραξούνια Raxounia waterfall, στο Φαράγγι της Χάλαρης. Τις έκαναν δώρο στον ΟΠΣ Ικαρίας για τη καθοδήγηση και τη βοήθεια που τους προσφέραμε.

Εκλογές Δ.Σ. Κυριακή 3 Μαίου

2009-05-02T12:07:00.000-07:00

Γεια σας.
Το Καταστατικό του Ορειβατικού Πεζοπορικού Συλλόγου Ικαρίας εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Σάμου. Καλούνται τα ιδρυτικά μέλη και όλοι οι άλλοι φίλοι να βρεθούμε στην Αίθουσα του Χριστού Ραχών αύριο Κυριακή 3 Μαίου 7 μ.μ. να κάνουμε Τακτική Γενική Συνέλευση με θέματα:
1) Εγγραφές νέων μελών
2) Εκλογές Διοικητικού Συμβουλίου
3) Συλλογή χρημάτων για καλύψουμε τα δικαστικά έξοδα (600 ευρώ) της έγκρισης του Καταστατικού.
4) Προγραμματισμός θερινών δράσεων

Α.Κ.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Hello
The charter of the Mountain Climbing & Hiking Club of Ikaria has been officially approved by the court. Calling members and friends in Assembly tomorrow Sunday 3 May in the Hall of Christos Rahes to 1)inscribe new members, 2) elect a council, 3) collect money to pay judicial expences (600 euros), and 4) to plan summer excursions and activities.

Α. Κ.

4η Εκδρομή : Μύρσωνας Ποταμός

2008-12-27T02:39:00.000-08:00

Ρουμάνια, Νερά, Φυτά και Μανιτάρια

Ο ποταμός Μύρσωνας πηγάζει από το υψίπεδο "Ζηζόκαμπος" πάνω από τις Ράχες και καταλήγει στην αμμουδιά "Μεσαχτή". Στο δρόμο του σχηματίζει βαθιά στενή χαράδρα πολλών χιλιομέτρων. Δεν έχει τόσο νερό όπως π.χ. στο φαράγγι της Χάλαρης, όμως στο Μύρσωνα δεν υπάρχουν κατσίκια. Η φύση οργιάζει και το περιβάλλον είναι καταπράσινο. Η διαδρομή είναι καλά σηματοδοτημένη, ωστόσο με πολλές στροφές κι ελιγμούς. Για να κατεβούμε από την περιοχή "Μουντέ" μέχρι το Γιαλισκάρι μας πήρε 4 ώρες.

Εδώ κάπου στην αρχή της διαδρομής. Αριστερά πάει για το "Μονοπάτι του Μύρσωνα". Δεξιά πάει για το "Μονοπάτι των Ξωτικών".

Μαζί μας είχαμε μια από τις καλύτερες κυνηγούς μανιταριών μόνο που είχε ξεχάσει να πάρει μαζί το καλάθι της. Μέσα στη πλαστική τσάντα τα φρεσκοκομένα μανιτάρια ζουλιούνται και κινδυνεύουν να σαπίσουν.

Όμορφος πορφυρός μανίτης, πλην δηλητηριώδης ("Σκυλομανίτης" ή απλά "Σκύλος").

Η Λήδα με πίσω της την Χαράδρα του Μύρσωνα

Ο γευστικότατος Κουμαρίτης. Προσέξτε τις χρωστικές ουσίες που έχουν βάψει τα δάχτυλα της κυνηγού.

"Μύρσωνας" πάει να πει "Ποταμός με τις πολλές Μυρσινιές". Εδώ η Ουρανία σπάει μύρτιλα για να μυρίσει το μοναδικό άρωμά τους.

Νευρίτης -βρώσιμος

Παλέψαμε αρκετή ώρα στη ζούγκλα έξω από το μονοπάτι για να βρούμε αυτήν την κρυφή Αγγελολιβάδα. Άξιζε όμως τον κόπο.

Ο φωτογράφος ζαλίστηκε. Που να εστιάσω; Στο μανιτάρι ή στην Λήδα; Έτσι η φωτογραφία βγήκε ένα ωραίο φλατ φλου.

Πάρα πολλοί Κουμαρίτες. Η Σοφία δεν ρισκάρει να τους χαλάσει βάζοντας τους μέσα στην τσάντα. Τους κρατάει στο χέρι.

Η Ξένια έχει πολλές ερωτήσεις. Η Σοφία έχει πολλές απαντήσεις. Τα πορτοκάλια έχουν πολλές φέτες.

Μοιάζει με σφουγγάρι στο βυθό κι όμως είναι μανιτάρι και τρώγεται.

Η Έφη κρατάει ένα τεράστιο "Τσαμπιόν". Τι πάει να πει "τσαμπιόν"; Πρωταθλητής; Όχι, μου λένε. Το "τσαμπιόν" βγαίνει από το "Σαμπινιόν" (Champignon) -το μανιτάρι γαλλικού τύπου που βρίσκουμε στα σουπερμάρκετ. Είναι το ίδιο είδος, αλλά άγριο όπως βγαίνει στη φύση.

Γέρικος πεύκος. Κακά μανιτάρια, καλή σκηνοθεσία.

Η Έφη κι η Ουρανία χαρούμενες.

Τέλος εκδρομής στον Αρμενιστή. Τα δάχτυλα της Σοφίας θα πάρουν μέρες να καθαρίσουν από τις χρωστικές.

Επόμενη εκδρομή, πρώτη του 2009 :
Διάσχιση του Δάσους του Ράντη.

Κυριακή 12 Δεκέμβρη Πάμε Μύρσωνα

2008-12-12T07:28:00.000-08:00

Καιρού επιτρέποντος, μεθαύριο Κυριακή 12 Δεκέμβρη ραντεβού στο γνωστό μέρος τη γνωστή ώρα για να περπατήσουμε στο μονοπάτι στο Φαράγγι του Μύρσωνα -διαδρομή Ράχες - Μεσαχτή. Be there διότι αξίζει. Θα έχει νερά και μανιτάρια. Θα έχει και μυστήρια φυτά. Θα έχει καταράκτες, θα έχει και μυστικές κρυφές λίμνες που δεν τις ξέρει κανείς και που θα μπορέσετε να πάτε μόνοι/ες σας άλλη φορά όταν ξεχειμωνιάσει. Φέρετε μαζί σας φαγάκι, μπαστούνι και παπούτσια που δεν γλιστρούν!

3η Εκδρομή : Εκδρομή Μυστηρίου

2008-12-04T01:33:00.000-08:00

Στο Μονοπάτι των Ξωτικών μετά τη βροχή

(ή "Μονοπάτι των Μανιταριών" ή "Μονοπάτι των Δύο Μοναστηριών" ή "Μονοπάτι των Παιδιών του Σχολείου από τις Ράχες στον Εύδηλο μέχρι το 1960")

Η επίσημη αρχή της διαδρομής είναι ο Χριστός Ραχών, όμως εμείς «κλέψαμε» μερικά χλμ και ξεκινήσαμε από των Πλατέδων, μια μακρινή συνοικία του παλιού χωριού «Λαψαχάδες» πάνω από τα Μαντριά.

Άποψη του δάσους (ικαρ, «ρουμάνι», από το τουρκ. «ορμάν») που διασχίζει η διαδρομή. Ο καιρός είναι υγρός αφού το βράδυ έβρεχε. Αν και παπούτσια και παντελόνια μουσκεύουν, και οι βρεγμένες πέτρες γλιστρούν, μετά τη βροχή είναι η καλύτερη ώρα να διασχίζεις δάσος. Διότι...

Γυαλίζει και φαίνεται καλά η παράξενη λειχήνα που σκεπάζει τις πέτρες.

Τα μανιτάρια φυτρώνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ξεπετάγονται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας.

Στην όχθη του Ποταμού Χαλικιά επιτέλους ένα ξέφωτο και λίγος ήλιος για να φωτογραφηθούν μερικοί της ομάδας.

Η ορεινή κοιλάδα «Κεραμωτό». Ένα από τα «ησυχαστήρια» της Ικαρίας.
(προσοχή: οι σκύλοι δαγκώνουν!)

Αρωματική Τσικουδιά το Φθινόπωρο. Συγγενική ποικιλία της Φιστικιάς, η Τσικουδιά είναι θάμνος ή δέντρο που φυτρώνει στα όρη και στα καριώτικα λέγεται «Τσουρουμελέ».

"Άργιοι" (είδος βελανιδιάς) στα σκοτεινά βάθη του Ρουμανιού. Μάλλον είναι φανερός ο λόγος που οι πρώτοι που έκαναν τη διαδρομή την ονόμασαν «Μονοπάτι των Ξωτικών».

Όπου δεν έχει αρκετό χώμα τα μανιτάρια φυτρώνουν στα δέντρα. No problem!

Κλασική φωλιά ξωτικού.

Κατεβαίνοντας για την κοιλάδα «Λίδι». Καιρός ομιχλώδης και πολύ ταιριαστός.

Γι' αυτό το είδος πηδηχτού περπατήματος σε κακοτράχαλο κατηφορικό μονοπάτι ορισμένοι "ερευνητές" έχουν πει ότι είναι οι απαρχές του Ικαριώτικου χορού! Χμμ.. Εσείς τι λέτε;

Στο Λίδι και μπροστά η ομίχλη. Μετά τη βροχή το ζεστό χώμα και τα δέντρα αναδίδουν ατμούς.

Η Μονή Θεοκτίστης όπως φαίνεται από το μονοπάτι. Πίσω από τον δασωμένο λόφο είναι η «Πηγή» και τα άλλα χωριά της Περαμεριάς.

Ανηφορίζοντας για το Μοναστήρι στο δάσος κρύβονται πολλά παλιά σπίτια. Εδώ παλιά κυκλοφορούσε («ήζαλε») και έμενε πολύς κόσμος.

Δυστυχώς δεν είχε λουκουμάδες…

"Σπιτότοπος"
Λήψη από την ρύμη που κατηφορίζει από την Πηγή για τον Κάμπο.

Η αυλή της Αγίας Ειρήνης όπου άνοιξαν τα ταπεράκια για το γεύμα και τελείωσε η εκδρομή.

Φωτογράφος της πορείας ήταν η Ξένια. Ευχαριστούμε.

Υ.Γ.1: Πλήρες αρχείο παλαιών και νέων φωτογραφιών από το Μονοπάτι των Ξωτικών θα βρείτε σ’ αυτήν την διεύθυνση στο Φλικρ.

Υ.Γ.2: Στο blog της φίλης Ελένης θα βρείτε πολλά 1) γενικά για το σχέδιο "Μονοπάτια της Ικαρίας", και 2) λεπτομερή περιγραφή της συγκεκριμένης διαδρομής. Αν θέλετε κάτι περισσότερο να μάθετε (διάρκεια, χάρτης, απόσταση), feel free να αναρτήσετε σχόλιο εδώ.

Χάρτες της Ικαρίας

2008-11-22T11:02:00.000-08:00

Ενημερωμένος Χάρτης της Ικαρίας στο Google

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Ο Χάρτης του του Σλοβένου φίλου Jernej με συντεταγμένες GPS και πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες από τις διαδρομές που έκανε και όσα είδε στην Ικαρία την περίοδο 2007-2008.

Prikaži večji zemljevid

Ο Χάρτης του φίλου Γιώργου αποτυπώνει την οικολογική πλευρά της Ικαρίας μέσα από αξιόπιστες επίσημες πηγές με σκοπό την προστασία και την ανάδειξη τού φυσικού πλούτου.

Αναβολή Εκδρομής λόγω Θύελλας

2008-11-22T10:18:00.000-08:00

Λόγω θυελλωδών ανέμων στο Αιγαίο

η προγραμματισμένη πεζοπορία στο "Μονοπάτι των Ξωτικών" (διαδρομή Ράχες - Κάμπος)

αναβάλλεται για την επόμενη Κυριακή 30 Νοέμβρη.

2η Εκδρομή: Εκδρομή Εξερεύνησης

2008-11-13T09:19:00.000-08:00

Περπάτημα από τη Δάφνη στον Κάμπο

Η διαδρομή ξεκίνησε από το όμορφο χωριό «Δάφνη» στους πρόποδες του Κοσκινά, όπου και το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο. Η πρόκληση ήταν να βρούμε ένα μονοπάτι για να βγούμε στον Κάμπο, τη μοναδική πεδινή κοιλάδα της Ικαρίας όπου ήταν ο κυριότερος οικισμός του νησιού στους αρχαίους και μεσαιωνικούς χρόνους.

Φωτογραφία του παλιού σιδεράδικου της Δάφνης. Εκεί κοντά αρχίζει το μονοπάτι.

Δεν ήταν όμως μονοπάτι. Όταν ρωτήσαμε τους χωριανούς, το ονόμασαν «μουλαρόδρομο» -δηλαδή «ρύμη». Και πράγματι, ο Στέλιος είναι πολύ χαρούμενος. Τέτοια φαρδιά ρύμη, χτισμένη μάλιστα με λευκή μαρμαρόπετρα, σπάνιο να συναντήσει κανείς σε ακέραιη κατάσταση.

Στην όμορφη ρύμη μέσα στην πρασινάδα η ομάδα έχει κέφια. Να πηγαίνει έτσι άραγε μέχρι τον Κάμπο;

Ποιοι είν' αυτοί οι παραδοσιακοί τύποι; Ο ένας με φυλάκι στη πλάτη κι ο άλλος σκυφτός, περπατούν, κοντοστέκονται κάθε τόσο και κουβεντιάζουν;

Ενώ αφήνουμε πίσω μας το χωριό, ξαφνικά συννεφιάζει. Το τοπίο παίρνει μια μυστηριακή όψη. Επειδή ξέρω ότι η Δάφνη ιδρύθηκε στα χρόνια του Βυζαντίου, κάνω παραλληλισμούς με το Μυστρά. Όμως καταλήγω να μιλάω μόνος μου. Τους άλλους τους έχει πάρει ο κατήφορος.

Μετά την «ποριά» -δηλαδή, τη πόρτα του φράκτη που εμποδίζει τα κατσίκια να μπουν στις καλλιέργειες- μπαίνουμε σε βοσκότοπους. Η ρύμη έχει καταστραφεί και μετά βίας βρίσκουμε τη σωστή διαδρομή. Όμως τι ευχάριστη έκπληξη! Παντού φυτρώνει και ευωδιάζει φασκόμηλο! Βουλιάζουμε μέσα στο δυνατό αναζωογονητικό άρωμα του.

Η Έφη είναι πολύ χαρούμενη με όλο αυτό το φασκόμηλο.

Βρίσκουμε ένα δέντρο που δεν το ήξερα. Φυτρώνει παντού γύρω και μοιάζει λίγο με Φουντουκιά. Το λένε «Ασταρακιά» (Styrax officinalis) και είναι χαρακτηριστικό της Μεσαριάς.

Πιο χαμηλά στη χαράδρα συναντάμε λείψανα λατομείου μαρμάρου. Έψαχναν να βγάλουν μάρμαρο εδώ στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι γνώστες των περιστατικών μας διηγούνται ιστορίες για Άραβες επενδυτές με δολάρια και πούρα, κυβερνητικούς παράγοντες, ελικόπτερα κτλ.

«Θα προσελκύσωμεν επενδυτάς. Εν ανάγκη θα τους ρυμουλκήσωμεν!»

Βγαίνουμε από τη χαράδρα. Πατάμε πεδινό έδαφος. Πολλά παλιά ψυγεία εδώ, όμως δεν έχουν μέσα μπύρες. Χρησιμεύουν για ντουλάπια στους γεωργούς.

Η έξοδος από τη χαράδρα καταμεσήμερο. Σύμφωνα με τις ενδείξεις στα προϊστορικά χρόνια εδώ ήταν λιμνοθάλασσα και βάλτοι. Θα είχε πολύ κυνήγι και ψάρεμα και άνθρωποι τότε ίσως ζούσαν σ’ εκείνους τους λόφους. Η Ντίνα μου λέει να μη βγάζω φωτογραφίες κόντρα στο φως. Εμπιστεύομαι τους πρόσθετους ειδικούς αισθητήρες της μηχανής μου και η φωτογραφία βγαίνει εντάξει.

Ξεκούραση στα πεδινά. Πιο κάτω συναντήσαμε κόσμο κάτω από τα λιόδεντρα. «Τι κουραζόσαστε; Αν θέλετε κούραση, να μαζεύατε ελιές», μας είπαν γελώντας.

Τα κορίτσια κάθονται καταμεσής στη ξερή κοίτη του ποταμού «Βουτσιδέ». «Γιατί κάθεστε εκεί;» «Άστε μας ήσυχες. Ήμαστε νεράιδες και κολυμπάμε»!

Φτάσαμε στο χωριό «Κάμπος» και φάγαμε στου …

Μαγεριό, χοιρινό κρασάτο, μπουρεκάκια, πατάτες τηγανιτές, σαλάτα με καθούρα και ρόκα

Και συναντήσαμε φίλους

Ο Κάμπος και ο Κοσκινάς (ή "Κεφάλα") όπως φαίνονται από τη ταβέρνα «Του Πασχαλιά».

Θα ξαναμπούμε σ’ αυτό το άδυτο. Πρέπει να βρούμε τη συνέχεια της διαδρομής προς τα πάνω, δηλαδή ένα μονοπάτι από τη Δάφνη μέχρι το Κάστρο.

υ.γ. θερμές ευχαριστίες στον φίλο Γιώργο Μαζωνάκηπου μας μετέφερε με το «τρόκι» του στη Δάφνη και ήρθε μετά και μας μάζεψε από τον Κάμπο.

UPDATE

---------------

Μας προέκυψαν κι άλλοι που περπατούν και αγαπούν αυτή τη περιοχή

Πληροφορίες στο μπλογκ του αγριμιού και στα φωτοσχόλια που θα δείτε αφού ανοίξετε την πρώτη φωτογραφία της παραπάνω σειράς © Λαμπρινή Μυλωνά