Translate

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Τι κάναμε στου Ρυάκα και τι σημαίνει αυτό για σας

.
EGRf002 (looking at the plateau and the ridge)
.


Γεια σας
Όπως είχαμε πει στο προηγούμενο ποστ, σκοπός της εξερεύνησης ήταν να συνδέσουμε τα δυο πιο εντυπωσιακά φαράγγια του νησιού, της Χάλαρης στο βορρά και του Ρυάκα στο νότο, σε μία ενιαία διαδρομή που θα την ονομάσουμε: Μονοπάτι των Δύο Φαραγγιών.
 Το πρόβλημά μας ήταν ότι καθώς η νότια πλευρά του νησιού είναι πολύ απότομη, η ανάβαση του φαραγγιού του Ρυάκα δυσκολεύει υπερβολικά από ένα ορισμένο υψόμετρο και μετά. Όπως αποδείχτηκε στην εξερεύνηση του 2013, όσο ανεβαίνει κανείς προς το "Σελίνι" και τις βραχοπλαγιές που περιβάλλουν το οροπέδιο "Εριφή", η ανάβαση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη (αν και όχι αδύνατη), καθώς η κλίση μεγαλώνει, ενώ ψηλά γλιστερά λούκια και μεγάλοι βράχοι επίσης εμποδίζουν τη πορεία.
 Έτσι αποφασίσαμε να αφήσουμε αυτή τη διαδρομή για τους πιο έμπειρους κι ανθεκτικούς αναρριχητές. Αντί για το Σελίνι λοιπόν, σκεφτήκαμε να δοκιμάσουμε να προσεγγίσουμε το φαράγγι του Ρυάκα από το εκκλησάκι 'Αη Γιάννης Θεολόγος στην περιοχή "Γέλι" όπου καταλήγει γνωστό σηματοδοτημένο μονοπάτι. Αυτό το εκκλησάκι κτίστηκε τον 15ο αιώνα. Εκεί γύρω, αν και σήμερα είναι άγρια ερημιά, βλέπει κανείς αρκετά ίχνη κατοίκησης και ερείπια κελιών. Τα έκτισαν, όπως λέγεται, στις αρχές του 19ου αιώνα "Κολλυβάδες" καλόγεροι που είχαν έρθει από τη Μονή Ευαγγελίστριας Λευκάδας που βρίσκεται κοντά στον Άγιο Κήρυκο, η οποια άκμαζε εκείνη την εποχή.


.
There is always a chapel
.


 Το φαράγγι του Ρυάκα απέχει ελάχιστα από το Γέλι. Θεωρώντας ότι κάπου εκεί θα βρίσκαμε ένα βατό πέρασμα για την κοίτη του ποταμού, η παρέα μας χωρίστηκε σε δύο ομάδες. Η μία ξεκίνησε από την παραλία του Ρυάκα δυτικά του Μαγγανίτη και άρχισε να ανεβαίνει σιγά-σιγά το ποτάμι, ενώ η άλλη ομάδα ξεκίνησε από τις Ράχες, αρχίζοντας την πορεία από το οροπέδιο της Εριφής, λοξοδρομώντας από το μονοπάτι της κορυφογραμμής στα αριστερά με κατεύθυνση τον Άγιο Θεολόγο.


EGRf001 (sign at the beginning of the hike) EGRf003 (trail through the ferns) EGRf004 (tree showing the way) EGRf005 (the edge of the plateau) EGRf006 (life at the edge) EGRf008 (good to be here again) EGRf009 (view of the island and other rocks) EGRf007 (Kanela the dog of the club)



  Σ' αυτή τη διαδρομή, αφού στην αρχή διασχίσουμε ένα μέρος του οροπεδίου, περνάμε στη νότια απόκρημνη πλευρά του νησιού, όπου βαδίζουμε α) ανάμεσα σε τεράστιους βράχους, β) μέσα σε πυκνό δάσος πρίνων, γ) κάτω από μια σειρά από πολύ εντυπωσιακές βραχοπλαγιές. (Ναι! 'Oλα αυτά μαζί!!!) 



  Φτάνοντας στον Άη Γιάννη (ή Άγιο Θεολόγο), ξεκουραζόμαστε λιγάκι. Εκεί τελειώνει το καθαρό, σημαδεμένο μονοπάτι και θα αρχίσει η αναζήτηση για το πέρασμα. 


EGRf008 (good to be here again) EGRf009 (life in the ruins) EGRf011 (the old door of the chapel) EGRf012 (the fireplace of the old hermitage) EGRf013 (exhibiting the qualities of the true Ikarian cucumber)

 Προχωρώντας ανατολικά με γενική κατεύθυνση προς τον ποταμό, απλωνόμαστε ψάχνοντας ανάμεσα σε πυκνά ρείκια και βράχια. Τα αγόρια κατηφορίζουν, ενώ τα κορίτσια αντίθετα,  κινούνται κατά μήκος της πλαγιάς, μένοντας περίπου στο ύψος της εκκλησίας, και είναι εκείνες που στέκονται πιο τυχερές και βρίσκουν το πέρασμα!

EGRf014 (walking down to the river) EGRf015 (happy team at finding the passage) EGRf017 (the passage into the river)

 Όπως φαίνεται στις πολλές φωτογραφίες που τραβήξαμε, το πέρασμα από τον Άη Γιάννη στην κοίτη του Ρυάκα βρίσκεται στα ανατολικά, μόλις λίγο χαμηλότερα από το εκκλησάκι, στη ρίζα μιας πολύ εντυπωσιακής βραχοπλαγιάς που το χειμώνα πρέπει να σκεπάζεται με αφρισμένα νερά που πέφτουν. 


EGRf016 (the passage into the river)


   Όμως το τοπίο ξεγελά. Σύντομα καταλαβαίνουμε ότι αυτό το ρέμα δεν είναι ο καθεαυτό Ρυάκας, αλλά ο δυτικός παραπόταμός του. Κατεβαίνοντας αυτή τη ρεματιά που είναι αρκετά απότομη και κλείνεται ολόγυρα από θεαματικούς γκρεμούς με χρωματιστά πετρώματα, σε λίγο επιτέλους βρισκόμαστε μέσα στην κεντρική κοίτη του φαραγγιού.

EGRf018 (walking in the riverbed) EGRf019 (waterfall) EGRf020 (rock surface) EGRf021 (in the riverbed) EGRf022 (the 1st large pool)

 Αν και δεν λείπουν τα δύσκολα περάσματα (ειδικά για όποιον δεν θέλει να βραχεί), η πορεία μέσα στο κεντρικό φαράγγι είναι αισθητά πιο ομαλή, με ευχάριστες ανάπαυλες στις πολυάριθμες πλατιές "ανεβάθρες"**

EGRf023 (the team at the 1st large pool)


 Σε λίγο οι δύο ομάδες συναντιούνται. Αν και το πρόγραμμα ήταν η πρώτη ομάδα να επιστρέψει στον Άγιο Θεολόγο για να σιγουρέψει τη διαδρομή και το πέρασμα, ποιός μπορεί να αντισταθεί στην ομορφιά του φαραγγιού και στο κάλεσμα της θάλασσας; Τουλάχιστον, το αρχείο του Ρυάκα εμπλουτίστηκε με μια σειρά από καλές φωτογραφίες. Αυτό το φαράγγι, εκτός από χρωματιστό, σωληνωτό, έχει και πολύ μεγάλη φωτογένεια.

EGRf024 (meeting with the 2nd team who came from the sea) EGRf025 (girl of the 2nd team) EGRf026 (girl of the 2nd team) EGRf027 (3rd large pool & mt tops in the background) EGRf028 (3rd pool and falls) EGRf029 (Zino sliding) EGRf030 (Zino looking at the fall) EGRf031 (4th large pool) EGRf032 (exploring around) EGRf033 (Zino tired) EGRf034 (Zino resting) EGRf035 (canyoning involves swimming) EGRf036 (the 5th large pool & the deepest) EGRf037 (nap on the side of the 5th pool) EGRf038 (pools on steps of the riverbed) EGRf039 (the girls of the 1st team) EGRf040 (as inviting as it looks) EGRf041 (Zino with oliander and food in her bag) EGRf042 (Lefteris encouraging the team) EGRf043 (attempt for a performance) EGRf045 (at the broken road between the canyon and the beach)

 Μετά αρκετή ώρα φτάνουμε στην έξοδο, στον παλιό κατεστραμμένο δρόμο που έρχεται από τον Μαγγανίτη, και αποχαιρετάμε τον ποταμό. Τώρα ένα μπανάκι στην ερημική παραλία είναι ό,τι πρέπει. Σ' αυτή τη πεζοπορία περάσαμε πάρα πολλά διαφορετικά τοπία, ατμόσφαιρες και κλίματα -το ορεινό, σχεδόν αλπικό της Εριφής, τους υγρούς, χρωματιστούς γκρεμούς στο πέρασμα του Ρυάκα και βέβαια το ίδιο το φαράγγι που είναι σαν μινιατούρα Κολοράντο και που από μια παραξενιά της φύσης, συνηθισμένη σ' ένα νησί με τόσο έντονο ανάγλυφο, δεν φαίνεται από πουθενά.

EGRf044 (general view of the canyon)

 Τώρα ένα μπανάκι στην ερημική παραλία είναι ό,τι πρέπει. Μετά στο χωριό για φαγητό σε μια ταβέρνα και για το τέλος, ένα θριαμβευτικό ηλιοβασίλεμα! 

EGRf046 (Ryakas beach - end of the hike) EGRf047 (at the tavern)
EGRf048 (end of the day)


 Εννοείται ότι θα ξαναπάμε. Δεν είναι μόνο γιατί πρέπει να ασφαλήσουμε και να σηματοδοτήσουμε τη διαδρομή (ειδικά το πέρασμα Ρυάκα-Γέλι), ούτε μόνο γιατί -όπως είπαμε πριν- θέλουμε να φτιάξουμε το "Μονοπάτι των Δύο Φαραγγιών". Θα ξαναπάμε γιατί μας αρέσει ο Ρυάκας και τον θεωρούμε κάπως σαν δικό μας!

  Μια "τηλεοπτική" βόλτα στις φωτογραφίες που βγάλαμε, μπορείτε να κάνετε μέσα από δύο slideshow. Ένα γρήγορο με 67 φωτογραφίες στο picasaweb:

και ένα πιο αργό με 48 φωτογραφίες στο Flickr:




Ευχαριστούμε που μας διαβάζετε!



** Στην Ικαρία οι ποταμίσιες λίμνες ονομάζονται συνήθως "λιβάδες" ή "αγγελολιβάδες" όταν είναι μεγάλες και βαθιές. Όμως, όταν βρίσκονται σε απότομες, ψηλές βαθμίδες και ενώνονται μεταξύ τους με μικρούς καταρράκτες, ονομάζονται και "ανεβάθρες", όπως οι γνωστές βάθρες της Σαμοθράκης.


Όπως πάντα, σχόλια, ερωτήσεις, πληροφορίες και παράπονα εδώ καθώς και στο γκρουπ "Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας" στο facebook.

.

3 σχόλια:

islgr είπε...

Εχω μεινει αφωνη!
Πρωτα απ' ολα η ιδεα του Μονοπατιου των Δυο Φαραγγιων ειναι καταπληκτικη και οπως βλεπω εχει γινει μια καλη αρχη. Το "περασμα" ειναι πραγματικα εντυπωσιακο τοπιο και φαινεται πως ειναι το κλειδι της διαδρομης. Οταν ερθω το φθινοπωρο θα παω οποσδηποτε τωρα που ξερω οτι δεν ειναι τοσο δυσκολο οσο το κατεβασμα απο το Σελινι.
Συγχαρητηρια και για τις φωτογραφιες!
Ειναι μια ιστορια απο μονες τους!
Η ικαρια ειναι τοσο... αναπαντεχη.
Φιλια σε ολους κι ολες <3

Angelos είπε...

Α ν α π ά ν τ ε χ η !
Αυτή είναι η σωστή λέξη!
Ευχαριστούμε Ελένη!

egotoagrimi είπε...

Αξίζει και μόλις δροσίσει ο καιρός, να μαστε καλά, θα κάνω μια δοκιμαστική Ρυάκας - Νας να δούμε πόσες ώρες (μέρες) θέλει.