Φαραγγισμός στην Άνω Χάλαρη - Κυριακή 19/5

Την Κυριακή 19 Μαΐου 
προσκαλούμε μέλη και έμπειρους φίλους για "ποταμοβασία" (river trekking) στην Άνω Χάλαρη.

Θα συναντηθούμε
στην πλατεία του Προφήτη Ηλία στις Ράχες στις 9:30 το πρωί.

Από κει θα κατέβουμε στο βάθος του Φαραγγιού, στα "Διπόταμα"

και μετά, όπως έγινε πέρσι, θα ακολουθήσουμε προς τα πάνω την κοίτη του ποταμού για να βρούμε τον τριπλό καταρράκτη Ράτσο.

Στη συνέχεια, αντί να γυρίσουμε πίσω στα Διπόταμα κατεβαίνοντας τον ποταμό, θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε μια καλύτερη διαδρομή για να βγούμε από το φαράγγι και να επιστρέψουμε στον Προφήτη Ηλία.

Συνολικά, η διαδρομή έχει σημαντικό βαθμό δυσκολίας και απευθύνεται σε εξασκημένους ορειβάτες/ποταμοβάτες, όμως ελπίζουμε ότι θα έχουμε μεγάλες ανταμοιβές. Με απλά λόγια, θα είναι ωραία και θα περάσουμε καλά! Ο Μάιος κι ο Ιούνιος είναι οι καλύτεροι μήνες για τα φαράγγια!

Ωστόσο, όσοι θέλουν κάτι άλλο την Κυριακή, προτείνουμε συμμετοχή στον καθαρισμό των μονοπατιών ενόψει του 1ου TRAIL RUN που θα γίνει στην Ικαρία και υποστηρίζεται από τον Σύλλογό μας.

Λεπτομέρειες και πληροφορίες στο γκρουπ

Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας in facebook

 

 

Ο Άγνωστος Τρίπατος Ράτσος στη Χάλαρη

Χαίρετε followers και φίλοι αναγνώστες

Η σημερινή καταχώρηση είχε προαναγγελθεί στο προηγούμενο που ήταν όλο βουνά. Αυτή εδώ είναι όλο νερά.

Τέτοια εποχή δεν έχει ακόμα βρέξει σταγόνα στα νησιά, ωστόσο, όπως έγραψε σε σχόλιο στο Φλικρ μια φίλη, “Τι θα φορεθεί την επόμενη άνοιξη βγαίνει στην πασαρέλα το φθινόπωρο της προηγούμενης χρονιάς”. ΄Έτσι λοιπόν αυτή η καταχώρηση είναι για να ξέρετε ποια είναι 'η τάση' -καλά να 'μαστε- την ερχόμενη άνοιξη και νωρίς το καλοκαίρι.

Η εκδρομή για την ανακάλυψη του 'Ράτσου' έγινε στις 12 Ιούνη και δεν ήταν 'επίσημη εκδρομή του Συλλόγου' αλλά προέκυψε σαν έμπνευση της στιγμής.
Tο είχαμε ξαναπροσπαθήσει χωρίς επιτυχία σε παλιότερη πορεία στην 'Ανω Χάλαρη'

κι έτσι και φέτος πάλι συζητάγαμε “είναι καιρός να πάμε”, “πότε θα πάμε;”, ποιοί θα ΄ρθουν”, “ποιός μπορεί;”, “ποιός δεν μπορεί;”, τελικά μια μέρα η Ξένια βρήκε στην πλατεία δυο φίλους της και αντί να κάθονται για καφέ, απλά ξεκίνησαν για τη Χάλαρη.

Κατέβηκαν στο φαράγγι από την είσοδο στον Προφήτη Ηλία (λίγο μετά το Οινοποιείο Αφιανέ) με αρχικό προορισμό τα “Διπόταμα” (ή “Διπλοπόταμα”).

Το μόνο γνωστό (από προηγούμενη πορεία) ήταν ότι δεν υπήρχε μονοπάτι για τον Ράτσο, αλλά θα έπρεπε αφού έφταναν στα Διπόταμα να σκαρφαλώσουν μέσα στην κοίτη του ποταμού για να φτάσουν στον καταρράκτη. Και η μόνη βοήθεια -η αν θέλετε, “ενθάρρυνση”- ήταν μια πινακίδα (πορτοκαλί βέλος) καρφωμένη σε δέντρο στην αρχή της διαδρομής (δηλαδή, στα Διπόταμα) που δείχνει τη σωστή κατεύθυνση (δεξιά, στον δυτικό παραπόταμο).

Τέλος πάντων, στην αρχή, περπατώντας στη σηματοδοτημένη διαδρομή από τον Προφήτη Ηλία με πορεία για τα Διπόταμα, πρώτα έφτασαν στο γνωστό καταρράκτη 'Ραξούνια' όπου οι φίλοι ενθουσιάστηκαν για κατάλαβαν τι τους περιμένει παραπέρα. Οι φωτογραφίες μιλούν.

Ωστόσο, πριν κατέβουν στα Διπόταμα, έγινε άλλη μια φιλότιμη προσπάθεια να βρεθεί μονοπάτι απευθείας για το Ράτσο κι έτσι να αποφύγουν το δύσκολο “river trekking”, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες μιλούν.

Κι έτσι, από τα Διπόταμα και πέρα, άρχισε το “river trekking”.

Η απόσταση που έπρεπε να διανυθεί είναι αυτή που φαίνεται με μωβ σημάδια στο ζωγραφιστό χάρτη:

Δεν είναι μεγάλη όμως στην περιοχή αυτή η Χάλαρη δεν σχηματίζει απλώς τι γνωστές λιβάδες, αλλά κανονικές “βάθρες”, δηλαδή “σκαλιά” γεμάτα νερό που για να προχωρήσει κανείς από το ένα στο άλλο χρειάζεται σκαρφάλωμα, μερικές φορές τύπου “canyoning” αν και -ευτυχώς- όχι τόσο δύσκολο ώστε να χρειάζονται σκοινιά.

Ο λόγος που δεν υπάρχουν φωτογραφίες από αυτό το κομμάτι είναι νομίζουμε προφανής.

Εντέλει έφτασαν στο Ράτσο.

(zoom γενική λήψη που τον αδικεί)

Είναι αδύνατον να μη τον ξεχωρίσεις. Είναι ψηλός τρίπατος καταρράκτης και πιο μπροστά του, καθώς ανεβαίνει κανείς, συναντά μια μακρόστενη λίμνη, τη “μακρύστενη”.

Ωστόσο, για χάρη των τεχνοφρικιών και καθώς η διαδρομή (πέρα από το βελάκι στην αρχή) δεν πρόκειται να σηματοδοτηθεί αφού ουσιαστικά είναι μέσα στο νερό, θα δώσουμε τις συντεταγμένες στο χάρτη Google:

View Larger Map

Για τα υπόλοιπα ο φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Θα πούμε μόνο για 'κείνο που δεν φαίνεται καλά στις φωτογραφίες. Καθώς πρόκειται για τρεις αλλεπάλληλες υδατοπτώσεις, τα νερά αναπηδούν παντού μέσα στο μικρό βάραθρο λούζοντας τα πάντα με νέφη σταγονιδίων και ωραίους ιριδισμούς. Εξαιρετικά δροσιστικό ακόμα κι αν κανείς δεν κάνει μπάνιο! Προσθέσετε με τη φαντασία σας λοιπόν αυτό το εφέ στις υπόλοιπες φωτογραφίες:

Συμπέρασμα: ο Ράτσος άξιζε τον κόπο και ήταν άξιος της φήμης του.

Εις το επανιδείν!

Σημειώσεις:

α) η τελευταία φωτογραφική αναφορά που είχαμε από το Ράτσο ήταν όταν φίλοι έκαναν canyoning στην περιοχή από το Φράγμα της Χάλαρης μέχρι τα Διπόταμα. Όμως χρόνια μετά, τα καρφιά δεν εντοπίστηκαν. Ποιός ξέρει;

β) λόγω του φράγματος αλλά και εξαιτίας της ανομβρίας των καλοκαιριών, ας μην ελπίζει κανείς αναγνώστης ότι θα βρει τον Ράτσο όπως φαίνεται σ' αυτές τις φωτογραφίες σε μήνες όπως ο Ιούλιος, ο Αύγουστος ή ο Σεπτέμβριος. Το καλοκαίρι αυτό το κομμάτι της Χάλαρης ξεραίνεται τόσο ώστε η περιοχή γίνεται αγνώριστη.

γ) για το χειμώνα δεν το συζητάμε, canyoning και river trekking σε βάθρες πλημμυρισμένες με ορμητικό νερό είναι απολύτως απαγορευτικά.

Εύδηλος -> Δρούτσουλας -> Ακαμάτρα -> Εύδηλος. Φωτογραφίες και σύντομη περιγραφή της εκδρομής.

Γενικά περάσαμε πολύ καλά, ξεμουδιάσαμε και γνωρίσαμε καινούριους συνοδοιπόρους. Το σχέδιο ήταν όπως στην ανακοίνωση στο προηγούμενο post. Συναντηθήκαμε στον Εύδηλο και αν και ήταν κοντά, πήγαμε με αυτοκίνητο στο Κεραμέ για να κερδίσουμε χρόνο. Το πρώτο κομμάτι της πεζοπορίας μέχρι τον Δρούτσουλα ήταν υπέροχο. Πραγματικά δύσκολο να βρεθεί τέτοιο ακέραιο λιθόστρωτο μονοπάτι. Όταν φτάσαμε στο χωριό, κάτσαμε να φάγαμε το πικινικ μας (τοστάκια και σφουγγάτο!), χαιρετίσαμε τους λιγοστούς κατοίκους και ξεκινήσαμε για Ακαμάτρα. Δυστυχώς από τον "ποδηλατόδρομο", όμως αφού αυτή η εκδρομή ήταν μόνο κατόπτευση, υποσχεθήκαμε την επόμενη φορά να "πιάσουμε" το μονοπάτι και να ορίσουμε τη διαδρομή από εκεί.

Βρήκαμε την Αλάμα πολύ εγκατελειμένη. Παρ' όλα αυτά είχε κάτι από το παλιό πράσινο, νερένιο μεγαλείο της. Και ήταν πάντα πολύ εντυπωσιακά τα τεράστια πεζούλια όπου άλλοτε ήταν κήποι που ποτίζονταν από το άφθονο νερό της μεγάλης πηγής.

Από εκεί στην Ακαμάτρα ήταν ένας πολύ ευχάριστος περίπατος γιατί ουσιαστικά η Αλάμα είναι "προάστιο" του χωριού. Τι χαρά πως θα πίναμε καφέ στην όμορφη πλατεία! Αλλά μπα! Ήταν Κυριακή μεσημέρι... Έτσι χάσαμε πολύ ώρα περιμένοντας και δεν κάναμε τον δρόμο της επιστροφής στον Εύδηλο ή στο Κεραμέ με τα πόδια όπως σχεδιάζαμε.

Ωστόσο θα ξαναπάμε διότι το συμπέρασμα ήταν ότι "βγαίνει" μια πολύ καλή κυκλική διαδρομή με μεγάλες εναλλαγές που μπορεί κάποια στιγμή να την σηματοδοτήσουμε ολόκληρη και να γίνει γνωστή σε όλους. Όμως όταν ξαναπάμε, θα έχουμε μαζί μας καφεδόμπρικα και γκαζάκι. Δεν την ξαναπαθαίνουμε!

Για το παλιό ορεινό χωριό Δρούτσουλας διάβαστε όμορφες ιστορίες και περιγραφές στο μπλογκ της Τηρίματα. 

Επίσης για την Ακαμάτρα (και γενικά για την Ικαρία) ψάξτε ιστορίες και άλλα καλά στο μπλογκ του Ροβιθέ.

Η Εμπορική Πλευρά

 Ποιά είναι η “ανταποδοτικότητα” των μονοπατιών;

Πριν αρκετό καιρό διαβάσαμε στο πολύ καλό Κυκλαδίτικο μπλογκ, “Αλαλάζοντα Τοπία”, συνέντευξη του γνωστού οδηγού βουνού Κάρολου Μέρλιν ο οποίος “έχει υιοθετήσει” την ωραία Τήνο όπου ανοίγει, συντηρεί και χαρτογραφεί μονοπάτια. Η συνέντευξη είναι στα Αγγλικά καθώς το αρχικό κείμενο είναι από την εφημερίδα Athens News. Αν μπορείτε, διαβάστε την όλη. Περιγράφει την ομορφιά του νησιώτικου τοπίου, τις πάρα πολλές πεζοπορικές διαδρομές που έχουν ανοιχτεί και υφίστανται αλλά και τις γνωστές αναποδιές της δουλειάς με τα μονοπάτια τα οποία ολοένα καταστρέφονται από την άναρχη δόμηση και την άναρχη οδοποιία, αν και, όπως αναφέρει ο Κάρολος, στην Τήνο δραστηριοποιούνται πολλοί -ατομικά ή συλλογικά- με το άνοιγμα και τη σήμανση πεζοπορικών διαδρομών. Προφανές είναι ότι, παρά τα προβλήματα, χάρη σ' αυτές τις προσπάθειες, έχει δημιουργηθεί ένα πολύ επαρκές δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών συνολικού μήκους περίπου 300 χιλιομέτρων!

 

 

Ωστόσο ο Κάρολος δεν πετάει στα σύννεφα. Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, μιλώντας για το ενδεχόμενο κυβερνητικής χρηματοδότησης της δουλειάς στα μονοπάτια της Τήνου, επισημαίνει ότι “Το πρόβλημα είναι ότι ο πεζοπορικός τουρισμός δεν αναπτύσσεται αρκετά γρήγορα. Ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα ξοδεύονται για τη συντήρηση (των μονοπατιών), η επένδυση θα αποδώσει μόνο όταν φτάσουμε στους 10.000 πεζοπόρους το χρόνο. Ενώ τώρα ήμαστε στους 3.000 το μέγιστο.”

Αυτά στην οργανωμένη τουριστικά Τήνο που είναι κοντά στον Πειραιά και συνδέεται με δεκάδες δρομολόγια πλοίων. Όπου το τοπίο είναι μάλλον ομαλό σε σχέση με άλλα νησιά και τα μονοπάτια “ευκολότερα”, ενώ υπάρχουν διάσπαρτα εμφανή αξιοθέατα -π. χ. ξωκλήσια, περιστερεώνες, βώλακες (στην Ικαρία τους λέμε “λούρους”), “δαντελωτές” ακτογραμμές. Και τέλος, όπου μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας -όπως φαίνεται τουλάχιστον- υποστηρίζει ανοιχτά και έμπρακτα τον πεζοπορικό τουρισμό. Και όμως, η διάνοιξη και συντήρηση μονοπατιών “δεν συμφέρει” -όχι ακόμα τουλάχιστον.

Ο υπολογισμός της ανταποδοτικότητας που κάνει ο Μέρλιν είναι πολύ ενδιαφέρων. Η Τήνος με 300 χλμ διαδρομών και 3000 πεζοπόρους “πιάνει” το 1/3 της απόδοσης. Θέλουν άλλους 7000 πεζοπόρους. Στην Ικαρία πόσα χιλιόμετρα διαδρομών έχουμε; Πόσους πεζοπόρους;

Πάρτε τους χάρτες, πάρτε χαρτί και μολύβι και κάντε πράξεις. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, το συμπέρασμα είναι γνωστό για μας. Δεν συμφέρει και δεν μας νοιάζει. Όπως λέει κι ο Κάρολος Μέρλιν στο τέλος της συνέντευξης “Το μόνο που θέλω είναι να έρχονται άνθρωποι και να περπατούν στο νησί. Δεν με νοιάζει αν θα ζητήσουν τις υπηρεσίες μου”. Πράγματι, οι χάρτες που έχει φτιάξει διατίθενται δωρεάν π. χ. στο Google κι αλλού, στο ίντερνετ μπορεί κανείς να βρει -επίσης δωρεάν- δεκάδες περιγραφές διαδρομών τις οποίες συνιστά, όπως επίσης μπορεί κανείς να τον ρωτήσει απ' ευθείας ό,τι θέλει για τα μονοπάτια μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Τήνου.

Δεν συμφέρει. Και όμως γίνεται. Καλό χειμώνα.