Περιγραφή και φωτογραφίες του ορειβατικού γύρου της Άνω Χάλαρης στις 10/5/26

Γεια σας φίλοι αναγνώστες
Πρώτα από όλα, συγνώμη που αυτή η πεζοπορία δεν ανακοινώθηκε εδώ όπως κάνουμε συνήθως αλλά μόνο στη σελίδα μας και στο γκρουπ Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας στο facebook ελάχιστες μέρες πιο νωρίς.

Ο λόγος ήταν ότι το πρόγραμμα της συγκεκριμένης διαδρομής ήταν πολύ απαιτητικό:

✱ Μεγάλη υψομετρική διαφορά με κατάβαση και ανάβαση 300 μέτρων περίπου.
✱ Εξαιρετικά μεγάλες κλίσεις και γκρεμοί.
✱ Πολύ ανώμαλο πετρώδες έδαφος με "σκαλιά", σάρες και χαλικουριές σε στενό μονοπάτι.
✱ Ειδικά το τελευταίο μέρος (βλέπε παρακάτω) ήταν εκτός μονοπατιού, βαδίζοντας σε βράχους ακολουθώντας κοίτη χειμάρρου.

Παρόλα αυτά, εκείνο το πρωινό του Απρίλη μαζευτήκαμε μια καλή μικρή παρέα 6-7 ατόμων ικανών και αποφασισμένων για να κάνουμε για άλλη μια φορά μετά από αρκετά χρόνια τον

ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟ ΓΥΡΟ ΤΗΣ ΑΝΩ ΧΑΛΑΡΗΣ!

Με αρκετή καθυστέρηση για την περίπτωση που θα έρχονταν μαζί μας κι άλλοι φίλοι, μπήκαμε στο μονοπάτι από μία από τις πιο γνωστές εισόδους του δικτύου των μονοπατιών της Χάλαρης απέναντι σχεδόν από το Οινοποιείο Αφιανέ στην περιοχή του χωριού Προφήτης Ηλίας, και φρεσκάροντας ταυτόχρονα την παλιά σηματοδότηση, κατεβήκαμε μέχρι τη λαγκαδιά από όπου ξεχύνεται ο καταρράκτης 'Ραξούνια'.

Μετά, συνεχίσαμε στο μονοπάτι και φτάσαμε πιο κάτω στα "μπαλκόνια" της Χάλαρης που είναι μερικά παλιά καλοκτισμένα πεζούλια, καλλιεργημένα άλλοτε, από όπου κανείς απολαμβάνει ένα πανόραμα της Κάτω Χάλαρης, κι εκεί, ύστερα, παίρνοντας ένα στενό πλαϊνό μονοπατάκι, πήγαμε να δούμε τον καταρράκτη.
Επιστρέφοντας στην κύρια διαδρομή, κατεβαίνοντας συναντήσαμε τη σημαντική σηματοδοτημένη διασταύρωση με το μονοπάτι που οδηγεί στο Φράγμα της Χάλαρης και ακόμα πιο πάνω μέχρι την Εριφή, όμως εμείς φυσικά αρχίσαμε να κατηφορίζουμε για τα Διπλοπόταμα που όπως λέει και το όνομά τους, είναι το σημείο όπου συναντιούνται ο κύριος χείμαρρος της Χάλαρης που έρχεται από το Πέζι με τον παραπόταμο που κατεβαίνει από τα Ραξούνια.
Σε αυτόν τον κατήφορο, από ένα σημείο και μετά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή διότι εκτός από τις απότομες κλίσεις, το μονοπάτι είναι μονίμως χαλασμένο από τις βροχές και από τα κατσίκια, άρα μπατόν πεζοπορίας ή έστω ένα απλό ραβδί κρίνονται πολύ απαραίτητα και για διευκόλυνση και για αποφυγή ατυχημάτων.

Όμως είναι πάντα μεγάλη η ανταμοιβή μετά από αυτόν τον δύσκολο κατήφορο γιατί σε λίγο βλέπει κανείς τις πρώτες μεγάλες και βαθιές "λιβάδες" (τοπικό όνομα για τις ποταμίσιες λίμνες) και αργότερα στο πιο βαθύ σημείο του φαραγγιού, εκεί συναντιούνται οι δύο  ποταμοί, το τοπίο ανοίγει και είναι ένα θαυμάσιο μέρος για ξεκούραση ανάμεσα στα άφθονα νερά που τρέχουν εκεί τον Μάιο μήνα.

Σε αυτό το σημείο το Μονοπάτι της Χάλαρης κινείται βόρεια κατά μήκος του ποταμού με κατεύθυνση τη θάλασσα και αυτή είναι η διαδρομή που ακολουθούν οι περισσότεροι πεζοπόροι του φαραγγιού.

Ωστόσο η ομάδα μας είχε άλλα σχέδια. Ήταν πια καιρός, αρκετά χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψή μας στον Ράτσο, να ξαναδούμε αυτήν την εντυπωσιακή κλεισούρα που κρύβει μέσα της αυτόν τον "τρίπατο" πλούσιο καταρράκτη που η απόστασή του από τα Διπλοπόταμα δεν είναι μεγάλη όμως δεν υπάρχει (και είναι αδύνατον να υπάρξει) μονοπάτι και έτσι η πορεία πρέπει να γίνει μέσα και δίπλα στην κοίτη του ποταμού, σκαρφαλώνοντας βράχους, τσαλαβουτώντας στα νερά και τραβερσάροντας γκρεμούς.
Καθώς η κλεισούρα του Ράτσου περιβάλλεται από όρθιες βραχοπλαγιές η ασφαλέστερη έξοδος από αυτό το σημείο είναι η επιστροφή στα Διπλοπόταμα και από εκεί είτε να ανεβεί κανείς προς Προφήτη Ηλία είτε να κινηθεί προς τα κάτω με κατεύθυνση τον Χριστό Ραχών, τον Άγιο Δημήτριο ή τον Να.

Όμως, όπως είπαμε, η ομάδα ήταν δυνατή, και καθώς δεν είχε ακόμα νυχτώσει, σκαρφαλώσαμε τη δυτική, κάπως λιγότερο απότομη πλαγιά της κλεισούρας και βγήκαμε ακριβώς επάνω από τον καταρράκτη, στην πλατιά λίμνη "Μακρύστενη" που τον τροφοδοτεί.
Είχε πια σχεδόν νυχτώσει, όμως καθώς η Μακρύστενη απέχει ελάχιστα από το καλά σηματοδοτημένο κεντρικό Μονοπάτι της Χάλαρης, κοντά στο "Κτήμα Χαλαριώτη", δεν ήταν δύσκολο να διασχίσουμε, ακόμα και νύχτα, το πευκοδάσος που καλύπτει αυτήν την περιοχή και να βγούμε τελικά στον κεντρικό δρόμο, κοντά στο χωριό "Καρυδιές" από όπου επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας, δηλαδή στον Προφήτη Ηλία, όπου είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητα.

Ευχαριστούμε όσους συμμετείχαν!
😊

 Ήταν μια υπέροχη μεγάλη ημέρα με πολλά highlights και μια ωραία περιπέτεια χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα. Αν είναι κανείς προσεκτικός, την άνοιξη τα Καριώτικα φαράγγια προσφέρουν μοναδικές εμπειρίες!Παρακάτω βλέπετε μια κινούμενη εικόνα επιλεγμένων φωτογραφιών από τις πολλές που μας πρόσφεραν οι συμμετέχοντες που για αυτές του ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, ενώ σε αυτό το λινκ βλέπετε το λεύκωμα με ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ και διαβάζετε τις κατατοπιστικές λεζάντες.

Τελειώνοντας, μετά το εντυπωσιακό βίντεο της βουτιάς στον Ράτσο, ακολουθεί παλαιότερη ανάρτηση από τη σελίδα μας στο facebook σχετικά με τους κανόνες ασφάλειας στο Φαράγγι της Χάλαρης.

.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
😘

Σχόλια, ερωτήσεις και πληροφορίες εδώ ή στο μέηλ μας καθώς και στη σελίδα "Ορειβατικός Πεζοπορικός Σύλλογος Ικαρίας" και το γκρουπ "Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας"
στο facebook.

Πέμπτη, 21 Μαΐου, 2026

 

 

.

Τι κάναμε την Κυριακή στην Άνω Χάλαρη και τι σημαίνει αυτό για σας.

Όπως είχαμε πει, την προηγούμενη Κυριακή 19 του Μάη κάναμε μια δύσκολη διαδρομή μόνο για λίγους στην Άνω Χάλαρη, δηλαδή στο πάνω μέρος του ποταμού, πιο ψηλά από το (πρώην) Γεφύρι της Λουπάστρας. Είχαμε πει "για λίγους" λόγω της αντικειμενικής δυσκολίας της διαδρομής, τελικά όμως, επειδή εκείνη τη μέρα στο νησί έτυχε να γίνονται διάφορες άλλες εκδηλώσεις, στη συνάντηση βρεθήκαμε μόνο τρεις!

Προορισμός μας ήταν ο Ράτσος, όμως καθώς ήμασταν ολιγομελής και ευέλικτη ομάδα με μεγάλη πείρα στα Καριώτικα κατσάβραχα, αποφασίσαμε πως ήταν ευκαιρία να κάνουμε εκείνο που είχαμε προσπαθήσει το 2009, να βρουμε δηλαδή μια κατευθείαν διαδρομή για τον καταρράκτη από κάποιο μονοπάτι, ώστε να μη χρειάζεται κανείς να ακολουθήσει την κοίτη του ποταμού για να φτάσει στον Ράτσο. Αυτό το μονοπάτι, έλεγαν, υπήρχε παλιά κατά μήκος των γκρεμών. Έτσι ένας από μας ανέλαβε να το αναζητήσει, ενώ οι άλλοι δυο κατηφόρισαν στη χαραγμένη διαδρομή για τα Διπόταμα, απ' όπου στη συνέχεια θα ανηφόριζαν στην κοίτη για να συναντηθούμε κάποια στιγμή κι οι τρεις στον καταρράκτη. Ο κατήφορος για τα Διπόταμα μας έδωσε τις ακόλουθες καταπληκτικές φωτογραφίες:

Αντίθετα, η άλλη διαδρομή κατά μήκος των γκρεμών της νότιας απότομης πλαγιάς του φαραγγιού, δεν έδωσε φωτογραφίες γιατί η πορεία αποδείχτηκε υπερβολικά δύσκολη και επικίνδυνη. Το μονοπάτι βρέθηκε μεν, όμως είχε καταστραφεί σε πολλά σημεία από κατολισθήσεις στη διάρκεια της μεγάλης βροχής και της πλημμύρας του 2010, ενώ διάφοροι χείμαρροι είχαν ανοίξει βαθιά χάσματα.

Το σχέδιο λοιπόν εγκαταλείφθηκε. Μόνη διέξοδος από τους γκρεμούς ήταν η κάθοδος στον ποταμό στην μέση περίπου της απόστασης ανάμεσα στα Διπόταμα και στον Ράτσο. Εκεί ήταν οι ωραιότερες λιβάδες, αληθινές "βάθρες", όπως λένε στη Σαμοθράκη τις αλλεπάλληλες βαθμιδωτές λίμνες που η μία τροφοδοτεί την άλλη με μικρούς καταρράκτες.

Το σκαρφάλωμα από λίμνη σε λίμνη δεν ήταν πολύ δύσκολο -τουλάχιστον για κάποιον που έχει καλά παπούτσια και ραβδί και πείρα σε τέτοια σκηνικά. Μια παρέα όμως λιγότερο έμπειρων καλύτερα να έχουν μαζί τους ένα απλό σκοινί με κόμπους. Τέλος πάντων, σιγά-σιγά με ελιγμούς, θαυμάζοντας ταυτόχρονα τα  σχήματα και την καθαρότητα των βράχων και τη διαύγεια του νερού, σε μια στροφή του ποταμού... επιτέλους ο Ράτσος!

Πρώτη διαπίστωση: Οι πρόχειρες ερασιτεχνικές φωτογραφίες μας τον αδικούν. Ο καταρράκτης είναι πολύ ψηλός, όμως δεν φαίνεται ολόκληρος καθώς το ανώτερο κομμάτι του (περίπου το 1/3 του συνολικού ύψους του) είναι κρυμμένο σε μία ρωγμή. Δεύτερη διαπίστωση: Η πτώση του νερού έχει σχηματίσει ένα αληθινό βάραθρο με πολύ ψηλά, απότομα τοιχώματα και μια πολύ βαθιά λίμνη. Τρίτη διαπίστωση: Το φως του ήλιου μπαίνει στο βάραθρο τις μεσημεριανές ώρες και πάλι μόνο από τον Απρίλη μέχρι τον Οκτώβρη. Τέταρτη διαπίστωση: Ο Ράτσος είναι αδιέξοδο. Είναι αδύνατον κανείς να προχωρήσει πιο πάνω ακολουθώντας την κοίτη του ποταμού.
Εκεί λοιπόν συναντηθήκαμε κι οι τρεις και όποιος δεν φοβήθηκε το κρύο νερό, ρίχτηκε για βουτιές. Ομολογουμένως ήταν πειρασμός!

Μετά την ξεκούραση όμως άρχισαν τα δύσκολα. Στο χάρτη τουλάχιστον φαινόταν ότι το βάραθρο απείχε ελάχιστα από το γνωστό, σηματοδοτημένο "Μονοπάτι της Χάλαρης"

Προσπαθήσαμε λοιπόν να σκαρφαλώσουμε την ανατολική απόκρημνη πλαγιά για να το πετύχουμε. Δυστυχώς όμως αυτό στάθηκε αδύνατο. Φτάσαμε βέβαια περίπου στο ύψος του παλιού μονοπατιού και βρήκαμε το ίχνος του, όμως και πάλι βρήκαμε χάσματα και κατολισθήσεις. Κι έτσι, στραφήκαμε προς τον Προφήτη Ηλία. Για να επιστρέψουμε, όπως-όπως τραβερσάραμε την απόκρημνη πλαγιά, κάνοντας πολλές στάσεις εξαιτίας της ζέστης, αλλά και για να μην μας πιάσουν κράμπες στα πόδια. Μας βγήκε το λάδι αλλά τέλος πάντων, κάποια στιγμή τα καταφέραμε. Συμπέρασμα: ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΑΤΣΟ. Όπως επίσης δεν υπάρχουν στην Χάλαρη άλλα μονοπάτια εκτός από τα σηματοδοτημένα. Όμως χρησιμοποιώντας αυτά τα μονοπάτια σαν αρχή, μπορεί κανείς να κάνει μία καταπληκτική διαδρομή φαραγγιού (χωρίς μονοπάτι). Αυτή η διαδρομή μπορεί να ξεκινάει από το (πρώην) Γεφύρι της Λουπάστρας και να καταλήγει -διασχίζοντας μοναδικά "νερένια σκηνικά" για 3 χιλιόμετρα περίπου- στο βάραθρο του Ράτσου. Η επιστροφή πάλι μέσα από το ποτάμι, ενώ η άνοδος "στον πολιτισμό" μπορεί να γίνει είτε από το μονοπάτι για τον Προφήτη Ηλία, είτε από το μονοπάτι της Λουπάστρας για τον Χριστό Ραχών.

Αμφίβολο αν υπάρχει σε νησί τόσο μεγάλη και εντυπωσιακή διαδρομή river trekking! Σας προσκαλούμε να την δοκιμάσουμε μαζί! 

Φαραγγισμός στην Άνω Χάλαρη - Κυριακή 19/5

Την Κυριακή 19 Μαΐου 
προσκαλούμε μέλη και έμπειρους φίλους για "ποταμοβασία" (river trekking) στην Άνω Χάλαρη.

Θα συναντηθούμε
στην πλατεία του Προφήτη Ηλία στις Ράχες στις 9:30 το πρωί.

Από κει θα κατέβουμε στο βάθος του Φαραγγιού, στα "Διπόταμα"

και μετά, όπως έγινε πέρσι, θα ακολουθήσουμε προς τα πάνω την κοίτη του ποταμού για να βρούμε τον τριπλό καταρράκτη Ράτσο.

Στη συνέχεια, αντί να γυρίσουμε πίσω στα Διπόταμα κατεβαίνοντας τον ποταμό, θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε μια καλύτερη διαδρομή για να βγούμε από το φαράγγι και να επιστρέψουμε στον Προφήτη Ηλία.

Συνολικά, η διαδρομή έχει σημαντικό βαθμό δυσκολίας και απευθύνεται σε εξασκημένους ορειβάτες/ποταμοβάτες, όμως ελπίζουμε ότι θα έχουμε μεγάλες ανταμοιβές. Με απλά λόγια, θα είναι ωραία και θα περάσουμε καλά! Ο Μάιος κι ο Ιούνιος είναι οι καλύτεροι μήνες για τα φαράγγια!

Ωστόσο, όσοι θέλουν κάτι άλλο την Κυριακή, προτείνουμε συμμετοχή στον καθαρισμό των μονοπατιών ενόψει του 1ου TRAIL RUN που θα γίνει στην Ικαρία και υποστηρίζεται από τον Σύλλογό μας.

Λεπτομέρειες και πληροφορίες στο γκρουπ

Ορειβάτες Πεζοπόροι Ικαρίας in facebook

 

 

Ο Άγνωστος Τρίπατος Ράτσος στη Χάλαρη

Χαίρετε followers και φίλοι αναγνώστες

Η σημερινή καταχώρηση είχε προαναγγελθεί στο προηγούμενο που ήταν όλο βουνά. Αυτή εδώ είναι όλο νερά.

Τέτοια εποχή δεν έχει ακόμα βρέξει σταγόνα στα νησιά, ωστόσο, όπως έγραψε σε σχόλιο στο Φλικρ μια φίλη, “Τι θα φορεθεί την επόμενη άνοιξη βγαίνει στην πασαρέλα το φθινόπωρο της προηγούμενης χρονιάς”. ΄Έτσι λοιπόν αυτή η καταχώρηση είναι για να ξέρετε ποια είναι 'η τάση' -καλά να 'μαστε- την ερχόμενη άνοιξη και νωρίς το καλοκαίρι.

Η εκδρομή για την ανακάλυψη του 'Ράτσου' έγινε στις 12 Ιούνη και δεν ήταν 'επίσημη εκδρομή του Συλλόγου' αλλά προέκυψε σαν έμπνευση της στιγμής.
Tο είχαμε ξαναπροσπαθήσει χωρίς επιτυχία σε παλιότερη πορεία στην 'Ανω Χάλαρη'

κι έτσι και φέτος πάλι συζητάγαμε “είναι καιρός να πάμε”, “πότε θα πάμε;”, ποιοί θα ΄ρθουν”, “ποιός μπορεί;”, “ποιός δεν μπορεί;”, τελικά μια μέρα η Ξένια βρήκε στην πλατεία δυο φίλους της και αντί να κάθονται για καφέ, απλά ξεκίνησαν για τη Χάλαρη.

Κατέβηκαν στο φαράγγι από την είσοδο στον Προφήτη Ηλία (λίγο μετά το Οινοποιείο Αφιανέ) με αρχικό προορισμό τα “Διπόταμα” (ή “Διπλοπόταμα”).

Το μόνο γνωστό (από προηγούμενη πορεία) ήταν ότι δεν υπήρχε μονοπάτι για τον Ράτσο, αλλά θα έπρεπε αφού έφταναν στα Διπόταμα να σκαρφαλώσουν μέσα στην κοίτη του ποταμού για να φτάσουν στον καταρράκτη. Και η μόνη βοήθεια -η αν θέλετε, “ενθάρρυνση”- ήταν μια πινακίδα (πορτοκαλί βέλος) καρφωμένη σε δέντρο στην αρχή της διαδρομής (δηλαδή, στα Διπόταμα) που δείχνει τη σωστή κατεύθυνση (δεξιά, στον δυτικό παραπόταμο).

Τέλος πάντων, στην αρχή, περπατώντας στη σηματοδοτημένη διαδρομή από τον Προφήτη Ηλία με πορεία για τα Διπόταμα, πρώτα έφτασαν στο γνωστό καταρράκτη 'Ραξούνια' όπου οι φίλοι ενθουσιάστηκαν για κατάλαβαν τι τους περιμένει παραπέρα. Οι φωτογραφίες μιλούν.

Ωστόσο, πριν κατέβουν στα Διπόταμα, έγινε άλλη μια φιλότιμη προσπάθεια να βρεθεί μονοπάτι απευθείας για το Ράτσο κι έτσι να αποφύγουν το δύσκολο “river trekking”, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες μιλούν.

Κι έτσι, από τα Διπόταμα και πέρα, άρχισε το “river trekking”.

Η απόσταση που έπρεπε να διανυθεί είναι αυτή που φαίνεται με μωβ σημάδια στο ζωγραφιστό χάρτη:

Δεν είναι μεγάλη όμως στην περιοχή αυτή η Χάλαρη δεν σχηματίζει απλώς τι γνωστές λιβάδες, αλλά κανονικές “βάθρες”, δηλαδή “σκαλιά” γεμάτα νερό που για να προχωρήσει κανείς από το ένα στο άλλο χρειάζεται σκαρφάλωμα, μερικές φορές τύπου “canyoning” αν και -ευτυχώς- όχι τόσο δύσκολο ώστε να χρειάζονται σκοινιά.

Ο λόγος που δεν υπάρχουν φωτογραφίες από αυτό το κομμάτι είναι νομίζουμε προφανής.

Εντέλει έφτασαν στο Ράτσο.

(zoom γενική λήψη που τον αδικεί)

Είναι αδύνατον να μη τον ξεχωρίσεις. Είναι ψηλός τρίπατος καταρράκτης και πιο μπροστά του, καθώς ανεβαίνει κανείς, συναντά μια μακρόστενη λίμνη, τη “μακρύστενη”.

Ωστόσο, για χάρη των τεχνοφρικιών και καθώς η διαδρομή (πέρα από το βελάκι στην αρχή) δεν πρόκειται να σηματοδοτηθεί αφού ουσιαστικά είναι μέσα στο νερό, θα δώσουμε τις συντεταγμένες στο χάρτη Google:

View Larger Map

Για τα υπόλοιπα ο φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Θα πούμε μόνο για 'κείνο που δεν φαίνεται καλά στις φωτογραφίες. Καθώς πρόκειται για τρεις αλλεπάλληλες υδατοπτώσεις, τα νερά αναπηδούν παντού μέσα στο μικρό βάραθρο λούζοντας τα πάντα με νέφη σταγονιδίων και ωραίους ιριδισμούς. Εξαιρετικά δροσιστικό ακόμα κι αν κανείς δεν κάνει μπάνιο! Προσθέσετε με τη φαντασία σας λοιπόν αυτό το εφέ στις υπόλοιπες φωτογραφίες:

Συμπέρασμα: ο Ράτσος άξιζε τον κόπο και ήταν άξιος της φήμης του.

Εις το επανιδείν!

Σημειώσεις:

α) η τελευταία φωτογραφική αναφορά που είχαμε από το Ράτσο ήταν όταν φίλοι έκαναν canyoning στην περιοχή από το Φράγμα της Χάλαρης μέχρι τα Διπόταμα. Όμως χρόνια μετά, τα καρφιά δεν εντοπίστηκαν. Ποιός ξέρει;

β) λόγω του φράγματος αλλά και εξαιτίας της ανομβρίας των καλοκαιριών, ας μην ελπίζει κανείς αναγνώστης ότι θα βρει τον Ράτσο όπως φαίνεται σ' αυτές τις φωτογραφίες σε μήνες όπως ο Ιούλιος, ο Αύγουστος ή ο Σεπτέμβριος. Το καλοκαίρι αυτό το κομμάτι της Χάλαρης ξεραίνεται τόσο ώστε η περιοχή γίνεται αγνώριστη.

γ) για το χειμώνα δεν το συζητάμε, canyoning και river trekking σε βάθρες πλημμυρισμένες με ορμητικό νερό είναι απολύτως απαγορευτικά.